Witaj na kanale Duchowe Oblicze! Znajdziesz tutaj przestrzeń, w której możemy wspólnie pogłębiać naszą wiarę i odkrywać piękno katolicyzmu. Regularnie publikujemy inspirujące cytaty z Pisma Świętego, nagrania modlitw, fascynujące ciekawostki dotyczące Kościoła katolickiego oraz historie świętych, które mogą być dla nas drogowskazem w codziennym życiu.
Jeśli szukasz chwili wytchnienia, duchowej refleksji i motywacji, dołącz do naszej społeczności. Wierzymy, że wiara ma wiele pięknych oblicz - i chcemy je wszystkie pokazać.
Modlitewnik Tradycyjny: https://duchoweoblicze.pl/modlitewnik-tradycyjny/
Strona www.: https://duchoweoblicze.pl/
YouTube: https://youtube.com/@duchowe-oblicze?si=8YhsQ-svDEZpx6eo
Facebook: https://www.facebook.com/profile.php?id=61581595603838
TO NIE ZIARNO JEST SŁABE - TO SERCE MOŻE BYĆ ZAMKNIĘTE
Chrystus siada nad jeziorem, tłumy stoją na brzegu, a On mówi o czymś bardzo prostym: o siewcy, ziarnie i ziemi. Nie zaczyna od wielkich pojęć. Bierze obraz, który każdy mógł zrozumieć. A jednak pod tym obrazem ukrywa się surowa prawda o duszy człowieka.
Siewca wychodzi siać.
Ziarno pada hojnie. Nie tylko na ziemię idealną. Pada także na drogę, skałę i ciernie. Bóg nie jest skąpy w dawaniu słowa. Ono przychodzi do człowieka przez Ewangelię, kazanie, upomnienie, spowiedź, poruszenie sumienia, cierpienie, wydarzenie, które nagle zatrzymuje nasze życie. Problem nie leży w ziarnie. Problem zaczyna się w glebie.
Pierwsze ziarno pada na drogę. Ziemia jest ubita, twarda, deptana. Zanim ziarno zdąży przeniknąć głębiej, ptaki je wydziobują.
To serce, po którym wszystko przechodzi, ale nic nie wchodzi. Człowiek słyszy Ewangelię, ale nie dopuszcza jej do sumienia. Słowo odbija się od powierzchni, bo dusza jest zadeptana przez pośpiech, hałas, przyzwyczajenie do grzechu i duchową obojętność. Taki …Więcej
Ziarno jest dobre. Problem zaczyna się w glebie. Słowo Boże może spaść na serce twarde, płytkie, zagłuszone albo żyzne. Dlatego nie wystarczy słuchać Ewangelii - trzeba pozwolić, aby naprawdę zapuściła w nas korzeń.
Nie każdy bożek ma posąg | Święty Benedykt, patron Europy
Dziś święto świętego Benedykta, opata i patrona Europy.
Film zaczyna się zdaniem, które nie pozwala uciec w samą historię:
„Nie każdy ołtarz stoi w świątyni. Niektóre stoją w ludzkim sercu”.
To jest sedno.
Łatwo potępić dawne pogańskie ołtarze. Trudniej zobaczyć te, które człowiek sam buduje we własnym wnętrzu. Ołtarz wygody. Ołtarz pieniędzy. Ołtarz opinii ludzi. Ołtarz ciała. Ołtarz własnej woli. Ołtarz lęku, przed którym człowiek klęka częściej niż przed Bogiem.
Wezwanie z Litanii do św. Benedykta brzmi:
„Burzycielu pogańskich ołtarzy, módl się za nami”.
Nie chodzi tylko o obraz z dawnych czasów. Święty Benedykt przypomina, że wiara nie polega na dodaniu krzyża do życia, które nadal należy do bożków. Krzyż nie jest ozdobą ołtarza pychy. Jest znakiem panowania Chrystusa.
Dlatego trzeba zapytać uczciwie: co w nas musi zostać zburzone?
Nie każda rzecz, którą kochamy, jest od razu bożkiem. Ale bożkiem staje się to, czemu oddajemy …Więcej
Panie Jezu Chryste, nie pozwól nam uspokajać się tym, że znamy Twoje imię, jeśli w decyzjach służymy obcym ołtarzom. Przez przykład świętego Benedykta ucz nas burzyć w sobie wszystko, co zajęło miejsce Boga: pychę, wygodę, lęk przed ludźmi i nieczystą miłość własną.
Święty Benedykt nie leczył świata pustym gniewem, lecz świętym porządkiem: modlitwą, pracą, posłuszeństwem i krzyżem. Święty Bonifacy, apostoł Germanów, pokazał, że fałszywy kult nie może być tylko przemalowany chrześcijańskimi słowami, lecz musi ustąpić prawdzie Chrystusa.
Zburz, Panie, nasze ukryte ołtarze, zanim staną się naszym więzieniem. Daj nam serce niepodzielone, które nie tylko mówi, że wierzy, lecz naprawdę klęka przed Tobą samym. Amen.
Rozum musi uklęknąć przed Prawdą | Katolik uczynkiem i prawdą
Ten film nie jest przeciwko wiedzy.
Jest przeciwko wiedzy, która nie chce służyć Bogu.
Człowiek może czytać, słuchać, uczyć się, dyskutować i znać wiele prawd wiary, a mimo to pozostać duchowo nieprzemieniony. Sama wiedza nie zbawia. Prawda poznana rozumem musi zejść do woli, sumienia i czynu.
Każda prawda świadczy o Bogu, ale nie każdy człowiek chce pozwolić, aby prawda osądziła jego życie.
To jest niebezpieczeństwo bardzo subtelne: używać religii jako materiału do własnej pewności, zamiast jako światła do nawrócenia. Znać słowa, ale nie kochać posłuszeństwa. Bronić doktryny, lecz nie pozwolić jej złamać własnej pychy.
Rozum musi uklęknąć nie dlatego, że jest zły. Rozum jest darem Boga. Ale dar może zostać zepsuty przez próżność. Kiedy człowiek stawia własny sąd ponad objawioną prawdą, wtedy rozum przestaje służyć światłu, a zaczyna budować tron dla siebie.
Pokora nie zaciemnia poznania. Przeciwnie: pokora daje więcej …Więcej
''Rozum musi uklęknąć nie dlatego, że jest zły. Rozum jest darem Boga. Ale dar może zostać zepsuty przez próżność. Kiedy człowiek stawia własny sąd ponad objawioną prawdą, wtedy rozum przestaje służyć światłu, a zaczyna budować tron dla siebie.
Pokora nie zaciemnia poznania. Przeciwnie: pokora daje więcej światła, bo człowiek przestaje zasłaniać Boga samym sobą.''
Czyli - szukanie Prawdy to taka "elegancka" forma pychy . . .
łał, czego to nie wymyślą . . .
Oczywiście, pycha nie zna granic, więc
dużo łatwiej uczonym w piśmie ją spotkać,
ale czyż wśród ignorantów jest pyszałków mało ???!
CO NAPRAWDĘ OPUŚCIŁEŚ DLA CHRYSTUSA?
To pytanie trzeba postawić sobie od razu, bez ozdobników: czy w naszym życiu istnieje coś, co naprawdę straciliśmy z powodu imienia Jezusa?
Piotr mówi do Chrystusa: „Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą, cóż więc otrzymamy?” To nie jest tania ciekawość ani kupczenie z Bogiem. Apostołowie rzeczywiście zostawili łodzie, sieci, domy, codzienne zabezpieczenia, własne plany i poszli za Nauczycielem, który nie obiecywał im wygody. Piotr pyta jako człowiek, który już zapłacił cenę pójścia za Chrystusem.
Jezus nie odpowiada: „Nie wolno wam myśleć o nagrodzie”. Przeciwnie - odsłania nagrodę tak wielką, że przekracza ziemską miarę. Mówi o odrodzeniu, o tronie chwały Syna Człowieczego, o dwunastu tronach Apostołów i o życiu wiecznym. Chrystus nie wstydzi się obiecać zapłaty tym, którzy dla Niego porzucili to, co drogie.
Ale jedno słowo rozstrzyga wszystko: „dla mego imienia”.
Nie każde opuszczenie jest ofiarą chrześcijańską. Można porzucić obowiązek z lenistwa, rodzinę z egoizmu, dom z …Więcej
Chrystus nie zapomina żadnej ofiary poniesionej dla Jego imienia. Ale ta Ewangelia pyta nas najpierw nie o nagrodę, lecz o cenę: czy naprawdę coś opuściliśmy dla Boga, czy chcemy iść za Jezusem, nie tracąc nic ze starego życia?
W OGRÓJCU CHRYSTUS NIE UCIEKŁ OD KIELICHA
W Ogrodzie Oliwnym Najdroższa Krew Chrystusa nie wypłynęła jeszcze z ran zadanych biczami, cierniami ani gwoźdźmi. Objawiła się w tajemnicy Krwawego Potu - w nocy, w samotności i w modlitwie, w chwili, w której Zbawiciel przyjmował kielich Męki z rąk Ojca.
Ewangelia mówi, że Jezus, będąc w ciężkiej trwodze, modlił się jeszcze usilniej, a Jego pot stał się jak krople krwi spływające na ziemię - Łk 22, 44. Nie wolno przechodzić obok tej tajemnicy lekko. Ogrójec nie jest jedynie sceną smutku przed śmiercią. Jest miejscem, w którym Syn Boży, mając prawdziwą ludzką naturę, wszedł w głębię trwogi, samotności i ciężaru grzechów świata.
Nie było w Nim żadnego buntu, żadnego sprzeciwu wobec Ojca ani najmniejszej niezgody z wolą Bożą. Była jednak prawdziwa ludzka trwoga przed cierpieniem, osamotnieniem, opuszczeniem przez ludzi, hańbą, krzyżem i kielichem, który miał zostać wypity aż do dna.
Chrystus nie udawał, że Męka nie boli. Nie udawał, że cierpienie jest lekkie. Nie udawał, że śmierć nie …Więcej
Ogrójec pyta nas bardzo konkretnie: czy przyjmujemy wolę Bożą tylko wtedy, gdy nic nas nie kosztuje?
Panie Jezu, naucz nas czuwać, modlić się i wybierać Twoją wolę także wtedy, gdy natura drży przed ofiarą.
Wielkie upadki zaczynają się od małych ustępstw | O naśladowaniu Chrystusa
Dzisiejszy film opiera się na mocnym fragmencie z dzieła „O naśladowaniu Chrystusa” Tomasza à Kempis.
Autor nie mówi o walce z grzechem w sposób łagodny ani powierzchowny. Uderza w samo sedno: człowiek chciałby zwyciężyć to, co wielkie, ale nie chce odmówić sobie tego, co małe. Chciałby zerwać z ciężkim nałogiem, lecz nadal oszczędza własną wolę w drobnych rzeczach.
A przecież właśnie tam zaczyna się prawdziwa walka.
Nie każda przegrana duchowa przychodzi nagle. Często rodzi się powoli: z małych zgód, z nieopanowanych skłonności, z odwlekania nawrócenia, z pobłażania sobie tam, gdzie sumienie już wcześniej ostrzegało.
Tomasz à Kempis przypomina, że człowiek powinien sprzeciwić się skłonności zaraz, zanim zły nawyk wciągnie go w większe zawikłanie. To jest bardzo ważne także dziś. Wielu modli się o pokój serca, ale nie chce czuwać nad sobą. Wielu chce radości duchowej, ale nie chce podjąć codziennego umartwienia …Więcej
Najtrudniejsza walka często nie toczy się z wielkim grzechem na końcu drogi, lecz z małym pobłażaniem sobie na jej początku.
Serce Jezusa, zbawienie ufających Tobie
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
Najprawdziwsza modlitwa człowieka niekiedy mieści się w jednym krótkim wołaniu:
„Panie, ratuj mnie!”
Święty Piotr szedł po wodzie ku Chrystusowi. Nie utrzymywała go jednak jego własna siła, lecz moc Pana, na którego słowo opuścił łódź.
Gdy zobaczył gwałtowny wiatr, zląkł się i zaczął tonąć. Nie zdążył ułożyć długiej modlitwy ani udowodnić, że zasługuje na pomoc.
Zawołał:
„Panie, ratuj mnie!”
Jezus natychmiast wyciągnął rękę i go uchwycił.
Właśnie tę tajemnicę wyznajemy w słowach:
„Serce Jezusa, zbawienie ufających Tobie”.
Po łacinie:
„Cor Iesu, salus in Te sperantium”.
Ufność chrześcijańska nie jest naturalnym optymizmem ani przekonaniem, że wszystko ułoży się zgodnie z naszymi planami.
Nie oznacza, że ominą nas cierpienia, straty, choroby, prześladowania i godziny, w których nie będziemy rozumieli działania Bożej Opatrzności.
Jest aktem nadprzyrodzonej nadziei: oparciem duszy na wszechmocy, wierności, prawdzie i miłosierdziu Boga.
Człowiek ufa …Więcej
Nie pozwólmy, aby lęk odebrał nam nadzieję ani aby fałszywy spokój zatrzymał nas w grzechu. Ufność w Chrystusa prowadzi do modlitwy, spowiedzi i wiernego trwania przy Bogu.
CHRYSTUS POSYŁA OWCE MIĘDZY WILKI - ALE NIE POZWALA IM STAĆ SIĘ WILKAMI
Jezus nie obiecuje Apostołom spokojnej drogi. Nie mówi im: „będziecie lubiani, rozumiani i przyjmowani”. Mówi jasno: „Oto Ja was posyłam jak owce między wilki”.
To jedno zdanie odbiera złudzenie o chrześcijaństwie bez walki. Uczeń Chrystusa nie idzie przez świat jak człowiek, który ma wszystkim się przypodobać. Nie niesie Ewangelii po to, by wilki uznały go za miłego. Jest owcą - nie dlatego, że ma być słaby, lecz dlatego, że nie wolno mu stać się wilkiem.
Chrystus natychmiast dodaje: „Bądźcie więc roztropni jak węże, a nieskazitelni jak gołębie”.
Roztropność bez czystości łatwo staje się przebiegłością. Czystość bez roztropności może stać się naiwnością. Jezus żąda obu. Katolik nie ma wystawiać świętości na podeptanie, nie ma bezmyślnie oddawać się w ręce zła ani mylić prostoty z lekkomyślnością. Ale nie wolno mu też kłamać, mścić się, knuć i przyjmować metod przeciwnika. Ma widzieć wilka, ale nie wolno mu nosić wilczego serca.
Potem Pan mówi: „Miejcie się na baczności przed ludźmi”. …Więcej
Wilki polubiły obecny Watykan ( oraz całe posoborowie) i atakują Bractwo Piusa X.
Chrystus nie obiecał uczniom, że wilki ich polubią. Nakazał im być roztropnymi i nieskazitelnymi. Największa próba wiary przychodzi wtedy, gdy trzeba pozostać owcą Chrystusa pośród wilków - bez zdrady prawdy i bez przejęcia ich metod.
Tam, gdzie kończy się ludzka pomoc, sięga Krew Chrystusa
Nie każdy umiera otoczony rodziną. Nie każdy ma przy łóżku kogoś, kto poda krzyż, wezwie kapłana, odmówi modlitwę i przypomni imię Jezusa.
Ktoś kona w szpitalnej sali.
Ktoś w domu, w ciszy, której nikt nie słyszy.
Ktoś w lęku.
Ktoś po latach oddalenia od Boga.
Ktoś właśnie teraz toczy ostatnią walkę.
Film mówi bardzo mocno:
„Tam, gdzie ręce bliskich już nie sięgają, sięga Krew Chrystusa”.
To nie jest poetyckie zdanie o śmierci. To prawda o Odkupieniu. Człowiek może być fizycznie sam, ale nie jest poza zasięgiem zasług Męki Pańskiej. Krew Chrystusa została przelana także za ostatnią godzinę grzesznika, za jego skruchę, za światło sumienia, za łaskę powrotu przed sądem Boga.
Dlatego wołamy:
„Krwi Chrystusa, otucho umierających, wybaw nas”.
Konający potrzebują modlitwy bardziej, niż my często rozumiemy. W godzinie śmierci kończą się ziemskie wymówki, słabną siły, zamyka się czas zasług, a dusza zbliża się do wieczności. Wtedy jedno …Więcej
Święty Kamil de Lellis służył chorym i umierającym z taką gorliwością, jakby dotykał samego Chrystusa, przypominając, że ostatnie chwile człowieka wymagają nie obojętności, lecz miłości, modlitwy i czujnej troski o duszę.
Święty Józef Cafasso towarzyszył skazanym na śmierć i prowadził ich ku pojednaniu z Bogiem, ukazując, że nawet ostatnia godzina nie jest poza zasięgiem łaski, jeśli dusza odpowie skruchą na miłosierdzie Chrystusa.
Najdroższa Krwi Jezusa Chrystusa, otucho umierających, przyjdź z pomocą tym, którzy właśnie teraz stoją na progu wieczności. Wyproś im światło sumienia, szczery żal, pragnienie sakramentów, obronę przed rozpaczą i łaskę dobrej śmierci w pojednaniu z Bogiem. Amen.
GDY KŁAMSTWO WCHODZI NA TRON
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
Umiłowani w Panu, rozważamy Psalm XII według numeracji hebrajskiej. W numeracji Septuaginty i Wulgaty jest to Psalm XI.
Psalm ten zaczyna się od wołania, które brzmi jak krzyk duszy osaczonej przez powszechne zepsucie:
„Ratuj, Panie, bo nie ma pobożnych,
zabrakło wiernych wśród ludzi”.
Dawid nie skarży się najpierw na miecz, głód ani widzialną klęskę. Skarży się na zanik pobożności i wierności. To bardzo ważne. Naród może jeszcze mieć świątynie, prawa, zwyczaje i zewnętrzny porządek, a jednak wewnętrznie gnić, jeśli zabraknie ludzi wiernych Bogu. Najgroźniejszy upadek nie zaczyna się od zburzenia murów, lecz od zepsucia serca i języka.
Psalm XII jest psalmem o mowie zatrutej kłamstwem. „Wszyscy mówią kłamliwie do bliźniego, mówią podstępnymi wargami i z sercem obłudnym”. Nie chodzi tu o jedno przypadkowe słowo wypowiedziane w słabości. Chodzi o stan duszy, w której usta przestały służyć prawdzie, a zaczęły służyć własnej korzyści, pysze, manipulacji …Więcej
Gdy kłamstwo bierze górę wśród ludzi, dusza wierna musi jeszcze mocniej trzymać się Słowa Bożego.
DARMO OTRZYMALIŚCIE - NIE CZYŃCIE Z EWANGELII TOWARU
Chrystus posyła Apostołów z orędziem krótkim, ale ciężkim od wieczności: „Bliskie już jest królestwo niebieskie”. Nie mają zaczynać od siebie, od własnych historii, od ludzkich metod zdobywania uwagi. Mają głosić, że Bóg przychodzi jako Król i że człowiek nie może dalej żyć tak, jakby Jego panowanie nie miało żadnego znaczenia.
Bliskość królestwa nie jest tylko pociechą. Jest wezwaniem do decyzji. Skoro królestwo niebieskie jest bliskie, trzeba porzucić grzech, uporządkować sumienie, wrócić do Boga, przestać odkładać nawrócenie na później. Ewangelia nie została dana po to, aby człowiek poczuł się religijnie wygodniej, lecz aby został wyrwany z drogi prowadzącej ku zgubie.
Dlatego zaraz obok głoszenia Chrystus wymienia znaki mocy: chorzy mają być uzdrawiani, umarli wskrzeszani, trędowaci oczyszczani, złe duchy wypędzane. Apostołowie nie zostają posłani jedynie z nauką do przekazania. Niosą władzę otrzymaną od Pana. Królestwo Boże jest rzeczywistym wkroczeniem Boga w nędzę człowieka: w …Więcej
Czy obecnie przez Watykan jest głoszona Ewangelia, czy raczej globalizm i socjalistyczne braterstwo?
„Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie”. Ewangelia nie jest towarem ani ozdobą życia. Jest wezwaniem do nawrócenia, przyjęcia królestwa Bożego i odpowiedzialności za słowo, które zostało nam dane.
Święty Jan z Dukli - nie dotykaj tajemnic Boga w pośpiechu
Dziś wspomnienie świętego Jana z Dukli - zakonnika, kaznodziei, spowiednika i człowieka modlitwy.
Film prowadzi nas bardzo prostą drogą: od pośpiechu do głębi.
„Nie dotykaj tajemnic Boga w pośpiechu”.
To zdanie jest potrzebne szczególnie dziś, gdy człowiek potrafi przesuwać wzrokiem po modlitwie tak, jak przesuwa ekran. Szybko. Bez zatrzymania. Bez wejścia w sens. Bez pozwolenia, aby święte słowo zraniło pychę, oczyściło intencję i wezwało do zmiany życia.
Tajemnica Boża nie jest treścią do szybkiego zużycia. Nie jest ozdobą dnia ani religijnym bodźcem na kilka sekund. To, co święte, domaga się czci, ciszy i cierpliwego rozważania.
Dlatego akt strzelisty brzmi:
„Święty Janie, głęboki i niestrudzony w rozważaniu tajemnic Bożych, módl się za nami”.
Święty Jan z Dukli przypomina, że głębia nie rodzi się z ciekawości, lecz z wierności. Z powracania do Boga wtedy, gdy myśl ucieka. Z trwania przy modlitwie bez szukania natychmiastowej …Więcej
Święty Jan z Dukli przez życie zakonne, modlitwę, kaznodziejstwo i posługę spowiednika pokazuje, że człowiek naprawdę oddany Bogu nie dotyka świętych tajemnic lekko, lecz wraca do nich wytrwale, aż staną się pokarmem duszy i regułą życia.
Święty Bernardyn ze Sieny, gorliwy kaznodzieja franciszkański, nosił imię Jezusa na ustach i w sercu, przypominając, że pobożne słowo ma prowadzić nie do chwilowego wrażenia, lecz do czci, nawrócenia i uporządkowania całego życia według Chrystusa.
Święty Janie z Dukli, ucz nas modlitwy skupionej, cierpliwej i głębokiej. Wyproś nam łaskę, abyśmy nie przechodzili obojętnie obok tajemnic Boga, lecz rozważali je z pokorą, strzegli ich w sercu i pozwolili im przemieniać nasze myśli, słowa oraz czyny. Amen.
W KONFESJONALE GRZECH NIE JEST POMNIEJSZANY - JEST ODPUSZCZANY
Człowiek klęka przed konfesjonałem obciążony winą, której sam nie może z siebie zmyć.
Może żałować. Może płakać. Może pragnąć, aby przeszłość przestała istnieć. Nie może jednak własną mocą przywrócić sobie życia Bożego utraconego przez grzech śmiertelny.
Grzech nie jest plamą, którą usuwa sam upływ czasu.
Nie znika dlatego, że człowiek przestaje o nim myśleć.
Nie zostaje odpuszczony dlatego, że świat przestał nazywać go złem.
Nie staje się mniej straszny dlatego, że sumienie zostało zagłuszone.
Dusza potrzebuje przebaczenia pochodzącego od Boga.
Dlatego Chrystus ustanowił sakrament pokuty.
Po swoim Zmartwychwstaniu stanął pośród Apostołów i powiedział:
„Weźmijcie Ducha Świętego. Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są zatrzymane” - J 20, 22-23.
Od tej chwili Kościół sprawuje powierzony mu urząd pojednania.
Kapłan nie zasiada w konfesjonale jako zwykły słuchacz, pocieszyciel ani świadek ludzkich zwierzeń.
Jako szafarz sakramentu działa w osobie Chrystusa, …Więcej
W konfesjonale upokorzona zostaje pycha, ale ocalona dusza. Czy odkładamy wyznanie grzechu, o którym sumienie nie przestaje nam przypominać?
Panie Jezu, daj nam odwagę stanąć w prawdzie, szczerze wyznać grzechy i po otrzymaniu rozgrzeszenia wiernie strzec życia łaski.
APOSTOŁ NIE IDZIE WE WŁASNYM IMIENIU
Najpierw Chrystus przywołuje.
Dwunastu nie wybiera sobie samodzielnie zadania, miejsca ani godności. Nie zgłasza się do misji z własnej ambicji. Wszystko zaczyna się od głosu Jezusa. Zanim człowiek zostanie posłany do innych, sam musi przyjść do Pana, słuchać Go i pozwolić się uformować.
To pierwszy porządek apostolstwa: nie aktywność, lecz bliskość z Chrystusem. Kto przestaje słuchać Posyłającego, szybko zaczyna głosić siebie. Może nadal używać religijnych słów, działać, przemawiać i gromadzić ludzi, lecz jego dzieło traci źródło.
Potem Jezus udziela im władzy.
Apostołowie nie posiadają jej z natury ani z osobistych zasług. Otrzymują ją od Chrystusa. Mają wypędzać duchy nieczyste, leczyć choroby i słabości, ponieważ działa przez nich moc większa niż ich własna.
To ważne: posługa Kościoła nie jest jedynie ludzką działalnością dobroczynną ani przekazywaniem mądrych zasad. Chrystus przyszedł wyrwać człowieka spod panowania grzechu i szatana, uzdrowić jego rany i otworzyć mu drogę do …Więcej
Najpierw Chrystus przywołał, potem udzielił władzy, a dopiero na końcu wysłał. Prawdziwa misja nie rodzi się z ambicji człowieka, lecz z posłuszeństwa Temu, który powołuje i wyznacza drogę.
Można odmówić pacierz i nigdy się nie modlić | Dar pobożności
Pacierz dobiegł końca. Wszystkie słowa zostały wypowiedziane. Znak krzyża uczyniony. Obowiązek uznany za spełniony.
Tylko dusza ani przez chwilę nie stanęła przed Bogiem.
„Można odmawiać pacierz… i nigdy się nie modlić”.
To zdanie nie potępia modlitwy ustnej. Pacierz, Różaniec, litanie i modlitwy Kościoła są wielkim dobrem. Ich święte słowa uczą wiary, porządkują myśli i chronią człowieka przed sprowadzeniem modlitwy do własnych nastrojów.
Film oskarża coś innego: zewnętrzne wypowiadanie słów bez wewnętrznego zwrócenia się ku Bogu.
Możemy mówić „Ojcze nasz”, a nie chcieć pełnić woli Ojca. Prosić o przebaczenie, zachowując urazę. Wzywać pomocy Ducha Świętego, lecz odrzucać każde światło, które burzy nasze plany.
Tak rodzi się pacierz, który nie przemienia życia, ponieważ człowiek używa pobożnych słów jako zasłony przed prawdą.
Trzeba jednak odróżnić taką dobrowolną nieobecność od oschłości i mimowolnych rozproszeń. Dusza …Więcej
Święty Piotr z Alkantary przez życie modlitwy, skupienia i surowej pokuty ukazywał, że prawdziwe zwrócenie się ku Bogu wymaga wewnętrznego uciszenia, oderwania od rozproszeń oraz gotowości do przemiany całego życia.
Święta Joanna Franciszka de Chantal przez wiele lat doświadczała trudności i oschłości duchowych, a mimo to pozostawała wierna modlitwie, pokazując, że miłości Boga nie mierzy się pociechą, lecz wytrwałym oddaniem woli.
Duchu Święty, Dawco daru pobożności, wyrwij nas z modlitwy pośpiesznej, bezmyślnej i zamkniętej na prawdę. Naucz nas stawać przed Bogiem z czcią dzieci, powracać po każdym rozproszeniu i wypowiadać święte słowa tak, aby przemieniały nasze sumienia, decyzje oraz czyny. Amen.
CHRYSTUS PRZYWRACA GŁOS, A PYCHA UŻYWA MOWY DO OSKARŻANIA BOGA
Do Jezusa przyprowadzają człowieka opętanego i niemego. Nie może sam wypowiedzieć prośby, nie może opowiedzieć o swojej nędzy ani zawołać o pomoc. Inni niosą go przed Chrystusa.
To ważny obraz. Są ludzie tak związani grzechem, lękiem, rozpaczą albo działaniem złego ducha, że nie potrafią już sami zwrócić się ku Bogu. Nie znaczy to, że każda choroba mowy ma przyczynę duchową - Ewangelia opisuje tu konkretny przypadek opętania. Pokazuje jednak, że również człowiek całkowicie bezsilny może zostać przyniesiony do Chrystusa przez wiarę i troskę innych.
Jezus wyrzuca złego ducha, a niemy zaczyna mówić.
Najpierw więc przywrócona zostaje wolność, potem głos. Zły duch zniewala i zamyka człowieka. Chrystus uwalnia i przywraca mu zdolność życia pośród innych. Tam, gdzie zły duch zniewala i zamyka człowieka, Chrystus przywraca wolność, mowę i zdolność dawania świadectwa.
Tłumy widzą cud i wołają z podziwem: „Jeszcze się nigdy nic podobnego nie pojawiło w Izraelu!”
Faryzeusze widzą dokładnie to samo …Więcej
Uwolniony człowiek odzyskał mowę. Faryzeusze mieli głos, lecz użyli go do oskarżenia Chrystusa. Nie wystarczy mówić - trzeba jeszcze pytać, czy nasze słowa służą prawdzie, zbawieniu dusz i chwale Boga.
Kiedy własna pewność staje się ciemnością | Słowo Boże osądza pragnienia
Ciemność nie zawsze wygląda jak noc. Czasem ma postać mocnego przekonania, że już wszystko zrozumieliśmy, nikogo nie musimy słuchać, a Bóg powinien jedynie zatwierdzić wybraną przez nas drogę.
„Panie, niech Twoje słowo będzie lampą dla moich stóp w ciemnościach”.
Psalmiczna lampa nie oświetla całej przyszłości naraz. Rozjaśnia miejsce najbliższego kroku. Bóg nie zawsze odsłania człowiekowi cały plan, lecz daje tyle światła, ile potrzeba do najbliższego aktu posłuszeństwa.
Słowo Boże nie zostało nam dane jedynie po to, aby pocieszać. Ono także odsłania, rozdziela, osądza zamiary i zmusza sumienie do odpowiedzi. Nie pyta wyłącznie: „czego chcesz?”. Pyta: „dlaczego właśnie tego chcesz?”.
Można pragnąć rzeczy pozornie dobrej z pobudek nieuporządkowanych: dla uznania, zemsty, wygody, próżności, ucieczki od obowiązku albo panowania nad drugim człowiekiem. Sama siła pragnienia nie dowodzi, że pochodzi ono od Boga. Także …Więcej
Święty Izydor z Sewilli, Doktor Kościoła, łączył poznawanie Pisma Świętego z modlitwą i przemianą życia, ponieważ sama znajomość słów nie przynosi pożytku duszy, jeśli człowiek nie chce być przez prawdę pouczony oraz poprawiony.
Święty Benedykt rozpoczyna swoją Regułę wezwaniem do słuchania i ukazuje drogę świętości jako wyrzeczenie się samowoli, posłuszeństwo Bogu oraz codzienne poddawanie własnych pragnień wymaganiom Ewangelii.
Panie, Twoje Słowo niech nie będzie ozdobą naszych decyzji, lecz ich sądem i światłem. Odsłoń pychę ukrytą pod pozorem gorliwości, oczyść nasze intencje i daj nam odwagę porzucić każdy kierunek, który nie prowadzi do Ciebie. Amen.
PIERWSZA KREW POPŁYNĘŁA W POSŁUSZEŃSTWIE
Ósmego dnia po narodzeniu Dzieciątko Jezus zostało poddane obrzezaniu. Wtedy po raz pierwszy została przelana Najdroższa Krew Odkupiciela i nadano Mu imię Jezus - imię oznaczające: „Pan zbawia”.
Nie było to imię wybrane jedynie przez Maryję i Józefa. Sam Bóg objawił je jeszcze przed poczęciem Dziecięcia, ponieważ Syn Maryi miał zbawić swój lud od jego grzechów.
Chrystus nie miał grzechu pierworodnego ani żadnej osobistej winy. Nie potrzebował lekarstwa przeciw grzechowi ani znaku, który miałby uczynić Go świętym.
Był odwiecznym, Jednorodzonym Synem Ojca, Świętym Boga, Panem Prawa i Tym, przez którego wszystko zostało stworzone.
Obrzezanie było znakiem Przymierza zawartego przez Boga z Abrahamem i jego potomstwem. Syn Boży, przyjąwszy prawdziwą ludzką naturę i rodząc się z narodu izraelskiego, dobrowolnie poddał się temu obrzędowi.
Ten, który ustanowił Prawo, narodził się pod Prawem.
Ten, który był jego Panem, pozwolił się mu podporządkować.
Ten, który przyszedł odkupić pozostających pod …Więcej
''Dlatego nie pytajmy dzisiaj jedynie, czy wierzymy w Boga.
Zapytajmy:
Czy jesteśmy Mu posłuszni?
Czy istnieje przykazanie, które próbujemy tłumaczyć po swojemu?
Czy trwamy w czymś, o czym dobrze wiemy, że sprzeciwia się Jego woli?
Czy słuchamy Boga tylko wtedy, gdy nic nas to nie kosztuje?
Czy nie stawiamy własnego osądu ponad nauką Chrystusa i odwiecznym prawem Bożym?
Panie Jezu, przez pierwszą Krew przelaną podczas Obrzezania ulecz naszą samowolę, skrusz naszą pychę i naucz nas posłuszeństwa.''
TAM, GDZIE CZŁOWIEK JUŻ NIC NIE MOŻE, CHRYSTUS WCIĄŻ MOŻE DOTKNĄĆ
Do Jezusa przychodzi ojciec, który nie prosi już o poprawę stanu córki. Ona umarła. Po ludzku wszystko zostało zakończone. A jednak zwierzchnik synagogi pada przed Chrystusem i mówi: „Przyjdź i połóż na nią rękę, a żyć będzie”.
To nie jest wiara oparta na widzialnej nadziei. Nie ma już oznak życia, na których można by ją oprzeć. Ojciec wierzy w samego Chrystusa - w Jego władzę większą niż śmierć.
Jezus natychmiast wstaje i idzie za nim. Pan życia pozwala się prowadzić do domu żałoby. Nie wygłasza z daleka pocieszenia. Wchodzi w miejsce, w którym człowiek utracił już wszystko.
Po drodze wydarza się jednak coś, czego nikt nie planował.
W tłumie znajduje się kobieta cierpiąca od dwunastu lat. Nie wychodzi przed Jezusa, nie wypowiada publicznie prośby. Podchodzi z tyłu i dotyka frędzli Jego płaszcza. Wystarcza jej jedno przekonanie: „Żebym choć dotknęła Jego płaszcza, a będę zdrowa”.
Dwanaście lat choroby mogło odebrać jej siły, środki i ludzką nadzieję. Nie odebrało jednak ostatniego aktu …Więcej
Kobieta mogła tylko dotknąć płaszcza. Dziewczynka nie mogła już zrobić nic. Chrystus odpowiedział na wiarę jednej i pochylił się nad całkowitą bezsilnością drugiej. Dla Niego żadne cierpienie nie jest niewidzialne, a śmierć nie ma ostatniego słowa.
Ile cudów mijasz każdego dnia? | Modlitwa wdzięczności za dar wzroku
Człowiek może patrzeć przez cały dzień, a prawie niczego naprawdę nie zobaczyć. Oczy rejestrują kształty i kolory, lecz pośpiech odbiera zdumienie, a przyzwyczajenie sprawia, że niezwykłe dzieła Boga stają się zwyczajnym tłem.
„Boże, dziękuję za dar wzroku, bym mógł podziwiać Twoje cudowne dzieła natury”.
Chrześcijanin nie oddaje czci naturze. Widzialne stworzenie nie jest Bogiem. Nosi jednak ślady Jego mądrości, potęgi, ładu i hojności. Górski krajobraz, kropla rosy, budowa kwiatu i światło przenikające przez liście mogą podnieść myśl ponad rzecz widzialną - ku Temu, który powołał ją do istnienia.
Dar wzroku jest również powierzonym obowiązkiem. Tym samym spojrzeniem możemy kontemplować dobro albo szukać tego, co budzi zazdrość, pożądliwość i nieczyste pragnienia. Wdzięczność za oczy powinna więc łączyć się ze strzeżeniem ich przed tym, co zaciemnia duszę.
Zakończenie filmu jest bardzo proste: spójrz uważnie na …Więcej
Święty Albert Wielki, Doktor Kościoła, z wielką uwagą badał świat przyrody, ponieważ dostrzegał w porządku stworzeń ślady mądrości ich Stwórcy; prawdziwe poznanie natury nie oddalało go od Boga, lecz pogłębiało podziw dla Jego dzieła.
Święty Izydor Oracz uświęcał codzienną pracę na roli, patrząc na ziemię, plon i trud nie jak na rzeczy oderwane od wiary, lecz jak na przestrzeń działania Opatrzności oraz wdzięcznej służby Bogu.
Boże, Stwórco nieba i ziemi, dziękujemy Ci za dar wzroku i za piękno Twoich dzieł. Oczyść nasze spojrzenie z obojętności, ciekawości grzesznej i nieuporządkowanych pragnień; naucz nas dostrzegać Twoją mądrość w stworzeniu i każdym spojrzeniem oddawać Tobie chwałę. Amen.