Witaj na kanale Duchowe Oblicze! Znajdziesz tutaj przestrzeń, w której możemy wspólnie pogłębiać naszą wiarę i odkrywać piękno katolicyzmu. Regularnie publikujemy inspirujące cytaty z Pisma Świętego, nagrania modlitw, fascynujące ciekawostki dotyczące Kościoła katolickiego oraz historie świętych, które mogą być dla nas drogowskazem w codziennym życiu.
Jeśli szukasz chwili wytchnienia, duchowej refleksji i motywacji, dołącz do naszej społeczności. Wierzymy, że wiara ma wiele pięknych oblicz - i chcemy je wszystkie pokazać.
Modlitewnik Tradycyjny: https://duchoweoblicze.pl/modlitewnik-tradycyjny/
Strona www.: https://duchoweoblicze.pl/
YouTube: https://youtube.com/@duchowe-oblicze?si=8YhsQ-svDEZpx6eo
Facebook: https://www.facebook.com/profile.php?id=61581595603838
NIE KAŻDE ŁZY ZATRZYMUJĄ SIĘ NA WŁASNYM BÓLU
Są łzy, które zamykają człowieka w jego cierpieniu. Są też takie, które uczą widzieć cudzy ból jeszcze wyraźniej.
I właśnie dlatego wezwanie „Krynico łez obfitych, módl się za nami” ma w sobie coś więcej niż tylko wspomnienie cierpienia Maryi.
Jej łzy nie kończą się na Niej.
Matka Bolesna nie jest obrazem człowieka skupionego wyłącznie na własnej ranie. Jest Matką, która zna ból tak głęboko, że może stać blisko tych, którzy sami nie potrafią już nazwać swojego.
Właśnie dlatego Kościół zwraca się do Niej w godzinach żałoby, samotności, lęku i rozpaczy.
Nie dlatego, że Maryja zastępuje Boga.
Dlatego, że jako Matka przynosi nasze cierpienie przed Boga.
To bardzo maryjne: nie zatrzymać bólu na sobie, lecz uczynić z niego wstawiennictwo.
Może więc słowa „Krynico łez obfitych” są także pytaniem do nas.
Czy nasze własne cierpienie uczyniło nas bardziej zamkniętymi?
Czy może nauczyło nas zauważać łzy innych?
„Krynico łez obfitych, módl się za nami.” …Więcej
Najgłębsze cierpienie może człowieka zamknąć albo otworzyć. Maryja Bolesna pokazuje drugą drogę: Jej ból nie uczynił Jej obojętną na ból innych. Dlatego tak naturalnie Kościół widzi w Niej Orędowniczkę cierpiących.
NAPOLEON ZAJĄŁ RZYM I KAZAŁ ARESZTOWAĆ PAPIEŻA. PIUS VII NIE USTĄPIŁ
Napoleon Bonaparte przeszedł do historii jako jeden z najsłynniejszych wodzów Europy. Znacznie rzadziej przypomina się, że kiedy Pius VII odmówił podporządkowania Kościoła jego polityce, cesarz zajął Rzym, odebrał mu państwo i ostatecznie kazał go uwięzić.
Początkowo relacje między nimi wyglądały inaczej. W 1801 roku zawarto konkordat, a trzy lata później Pius VII przyjechał do Paryża na koronację cesarską Napoleona. Z czasem cesarz coraz mocniej ingerował jednak w sprawy Kościoła i oczekiwał decyzji zgodnych z francuską polityką.
Pius VII stawiał granicę wszędzie tam, gdzie żądania cesarza wchodziły w kompetencje i obowiązki Stolicy Apostolskiej.
W lutym 1808 roku wojska francuskie zajęły Rzym. W maju następnego roku Napoleon ogłosił wcielenie pozostałych ziem Państwa Kościelnego do swojego imperium.
Pius VII odpowiedział ekskomuniką wobec sprawców i wykonawców naruszenia praw Stolicy Apostolskiej.
Napoleon nie …Więcej
Pius VII był dobrym papieżem.
Kiedy losy się odwróciły i Napoleon sam znalazł się w niewoli, Pius VII nie odpowiedział zemstą. Wstawiał się za swoim dawnym prześladowcą, prosząc o łagodne traktowanie, a członkom rodziny Bonaparte udzielił schronienia w Państwie Kościelnym.
Papież nie cofnął oceny jego działań. Ale gdy miał okazję odpłacić tym samym, wybrał miłosierdzie.
MOŻNA CZEKAĆ NA DZIEŃ PAŃSKI I WCALE NIE BYĆ NA NIEGO GOTOWYM
Słuchacze Amosa nie byli ludźmi, którzy nie wierzyli w Boga. Przeciwnie - oczekiwali Dnia Pańskiego. Byli przekonani, że kiedy Bóg wkroczy, będzie to dzień ich zwycięstwa.
I właśnie do nich prorok mówi: „Biada oczekującym dnia Pańskiego!”
To jest o wiele bardziej niewygodne niż ostrzeżenie skierowane do ludzi stojących daleko od wiary. Amos uderza w religijne poczucie bezpieczeństwa. W przekonanie, że skoro należymy do Boga, znamy Jego słowo, modlimy się i czekamy na Jego przyjście, to automatycznie stoimy po właściwej stronie.
Nie automatycznie.
Dzień Pański oznacza spotkanie z prawdą. A prawda Boga nie zatrzyma się na tym, co widzą inni. Wejdzie także tam, gdzie sami nauczyliśmy się już nie zaglądać.
Dlatego obraz człowieka uciekającego przed lwem tylko po to, by spotkać niedźwiedzia, jest tak brutalny. Nie da się uciec przed sądem Boga przez znalezienie wygodniejszego miejsca. Nie wystarczy schować się w religijności, …Więcej
to bardzo pospolita interpretacja tego cytatu, ale czy prawdziwa?
według innej Słowo Boże poprzez Amosa zwraca się, do sił duchowych i ich reprezentantów na ziemi, którzy chcą doprowadzić do ostatecznej konfrontacji miedzy szatanem, a Bogiem co nazywamy Dniem Pańskim lub Dniem Gniewu Bożego
Amos odwraca oczekiwanie swoich słuchaczy. „Dzień Pański” miał być w ich wyobrażeniu czasem, kiedy Bóg rozprawi się z wrogami. Prorok zmusza ich do znacznie trudniejszego pytania: a jeśli Jego sprawiedliwość zacznie również od nas?
POD KRZYŻEM USŁYSZAŁA: „OTO SYN TWÓJ”
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
W najboleśniejszej godzinie życia Maryi Jezus nie mówi do Niej tylko o sobie.
Wskazuje na stojącego obok ucznia i mówi: „Niewiasto, oto syn Twój”.
To jedno z najbardziej zdumiewających zdań wypowiedzianych z Krzyża. Chrystus kona. Jego Ciało jest przybite do drzewa. Świat widzi hańbę, uczniowie widzą klęskę, Serce Matki zostaje przeszyte mieczem boleści. A jednak właśnie wtedy Jezus daje.
Daje uczniowi Matkę.
I Matce powierza ucznia.
To nie jest drobny gest czułości na marginesie Męki. To testament Ukrzyżowanego. Słowa wypowiedziane z Krzyża nie są przypadkowe. Każde z nich ma ciężar Ofiary. Każde wychodzi z Serca, które oddaje się do końca.
Maryja słyszy: „Oto syn Twój” właśnie wtedy, gdy patrzy na śmierć swojego Syna.
Tu odsłania się tajemnica Matki Bolesnej.
Jej macierzyństwo nie zostaje zamknięte w cierpieniu ani sprowadzone do samej straty. W godzinie, w której po ludzku wszystko zostaje Jej odebrane, …Więcej
Tradycja katolicka odczytuje słowa Jezusa z J 19,26-27 nie tylko jako troskę o Maryję i Jana, ale także jako testament miłości wobec uczniów Chrystusa.
Umiłowany uczeń stoi pod Krzyżem i słyszy: „Oto Matka twoja”. Dlatego Kościół widzi w Maryi Matkę daną nie poza Ewangelią, ale z samego serca Męki Pańskiej.
ZANIM SYMEON MÓWI O MIECZU, MÓWI O SPRZECIWIE WOBEC CHRYSTUSA
Proroctwo Symeona często zapamiętujemy przede wszystkim przez jedno zdanie: „Twoją duszę miecz przeniknie”. Ale miecz nie pojawia się tutaj bez powodu. Chwilę wcześniej Symeon mówi Maryi o Jej Synu: „będzie znakiem, któremu sprzeciwiać się będą”.
To właśnie tutaj zaczyna się boleść Matki.
Maryja będzie cierpiała nie dlatego, że Bóg postanowił po prostu obarczyć Ją bólem. Miecz jest związany z losem Chrystusa. Im bardziej będzie On odrzucany, wyszydzany i prześladowany, tym głębiej Jego odrzucenie dotknie Tę, która Go kocha.
Boleść zapowiedziana Maryi jest więc nierozdzielnie związana z losem Chrystusa.
Ona należy do Niego najściślej i będzie patrzeć, jak ludzie Mu się sprzeciwiają. Będzie widzieć Miłość przychodzącą do człowieka i człowieka, który potrafi tej Miłości powiedzieć „nie”.
I właśnie dlatego ostatnie słowa Symeona są tak niezwykłe: „aby na jaw wyszły zamysły serc wielu”.
Chrystus nie pozostawia serca obojętnym.…Więcej
W proroctwie Symeona „znak sprzeciwu” i „ujawnienie zamysłów serc” są ze sobą połączone. Chrystus nie tylko będzie odrzucony - samo spotkanie z Nim stanie się próbą prawdy o człowieku.
Maryja słyszy tę zapowiedź od początku: Jej Syn nie będzie tylko pocieszeniem Izraela. Będzie także znakiem, wobec którego serca się odsłonią.
NIE KAŻDA MODLITWA KOŃCZY SIĘ ZDJĘCIEM CIĘŻARU
Św. Paweł prosił Boga trzy razy, żeby uwolnił go od tego, co nazywał „ościeniem dla ciała”. Nie wiemy dokładnie, czym było jego cierpienie. Wiemy natomiast coś ważniejszego: nie zostało zabrane.
Odpowiedź Boga brzmiała: „Wystarczy ci mojej łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali” (2 Kor 12,9).
To jedna z trudniejszych lekcji chrześcijaństwa. Modlitwa nie jest gwarancją, że każda choroba minie, każdy konflikt zostanie rozwiązany, każda strata się odwróci, a wszystko, co nas przygniata, pewnego dnia po prostu zniknie.
Czasem prosimy: „zabierz”, a Bóg odpowiada łaską potrzebną do niesienia.
Nie oznacza to, że cierpienie samo w sobie jest dobre. Chrześcijaństwo nie każe kochać bólu dla bólu. Mówi jednak coś, czego świat nie potrafi obiecać: nawet tego, czego nie dało się usunąć, nie trzeba przeżyć bezowocnie.
Człowiek może wyjść z cierpienia zgorzkniały, zamknięty i pełen buntu. Może też przejść przez tę samą noc bliżej Boga, z sercem …Więcej
LITANIA DO KRZYŻA ŚWIĘTEGO
Dziś Kościół obchodzi święto Podwyższenia Krzyża Świętego.
Krzyż, który miał być znakiem hańby, stał się znakiem zwycięstwa. Narzędzie śmierci stało się drzewem życia, bo na nim Chrystus dokonał naszego Odkupienia.
Dlatego dzisiaj nie odwracajmy wzroku od Krzyża. Stańmy pod nim i módlmy się słowami dawnej litanii.
Kyrie, elejson! Chryste, elejson! Kyrie, elejson!
Chryste, usłysz nas! Chryste, wysłuchaj nas!
Ojcze z nieba, Boże, - zmiłuj się nad nami.
Synu, Odkupicielu świata, Boże, - zmiłuj się nad nami.
Duchu Święty, Boże, - zmiłuj się nad nami.
Święta Trójco, jedyny Boże, - zmiłuj się nad nami.
O święty Krzyżu, - broń nas.
O błogosławiony Krzyżu, - broń nas.
O cudowny Krzyżu, - broń nas.
O Krzyżu, drzewo życia, - broń nas.
Drzewo uznania dobrego, - ustąp chwale Krzyża świętego.
Ozdobo całego chrześcijaństwa, - bądź naszym ratunkiem.
Narzędzie naszego Odkupienia, - bądź naszym ratunkiem.
Źródło wszelkiego błogosławieństwa, - bądź naszym ratunkiem.
Pociecho …Więcej
Mało kto pamięta, że historia dzisiejszego święta sięga Jerozolimy IV wieku. 13 września 335 roku poświęcono bazylikę Zmartwychwstania, a następnego dnia uroczyście ukazano wiernym relikwię Krzyża. Wieki później święto nabrało dodatkowego znaczenia po odzyskaniu Krzyża z rąk Persów i jego powrocie do Jerozolimy.
NIE KAŻDA MĄDROŚĆ PROWADZI DO ŚWIATŁA
Człowiek może być bardzo inteligentny, świetnie przewidywać cudze ruchy, znać mechanizmy świata i umieć wykorzystać je na swoją korzyść. A jednak cała ta sprawność może prowadzić nie ku prawdzie, lecz ku coraz subtelniejszej pysze.
Dlatego chrześcijaństwo nigdy nie utożsamiało mądrości ze sprytem.
Przewrotny umysł potrafi zastawiać sidła. Potrafi wygrywać spory, manipulować, budować własną przewagę. Z zewnątrz może wyglądać imponująco, ale jeśli nie prowadzi ku dobru, staje się tylko sprawniejszym narzędziem egoizmu.
Mądrość wiary działa odwrotnie. Nie pompuje człowieka, lecz go porządkuje. Nie ustawia go ponad innymi, lecz uczy widzieć siebie w prawdzie. Nie chce błyszczeć nad ludźmi, tylko świecić przed nimi.
To ogromna różnica.
Bo można imponować wiedzą i pozostawiać po sobie ciemność. Można też być cichym, mało znaczącym w oczach świata, a swoim życiem wskazywać drogę ku Bogu.
I może właśnie po tym najłatwiej rozpoznać prawdziwą mądrość:
nie …Więcej
Prawdziwa mądrość chrześcijańska nie polega na lekceważeniu rozumu. Przeciwnie - porządkuje go tak, aby służył prawdzie, a nie pysze. Problemem nie jest wiedza. Problem zaczyna się wtedy, gdy człowiek używa jej po to, by postawić siebie w centrum.
KRZYŻ NIE JEST KLĘSKĄ, JEST OŁTARZEM ZWYCIĘSTWA
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
Dzień przed wspomnieniem Matki Bożej Bolesnej Kościół stawia przed nami Krzyż.
To nie jest przypadek.
Zanim jutro spojrzymy na Maryję stojącą pod Krzyżem, dziś mamy zobaczyć sam Krzyż w prawdzie wiary. Nie jako znak przegranej, nie jako pamiątkę strasznej śmierci i nie jako ciemny koniec życia Jezusa. Krzyż jest miejscem Ofiary, na której Syn Boży zwyciężył grzech, śmierć i szatana.
Świat widział hańbę.
Wiara widzi ołtarz.
Na Golgocie nie dokonała się klęska Chrystusa. Tam dokonało się Jego dobrowolne oddanie Ojcu za zbawienie świata. Ręce przybite do drzewa nie są rękami pokonanego. To ręce Kapłana i Ofiary, który nie schodzi z Krzyża, bo kocha aż do końca.
I właśnie dlatego Krzyż trzeba wywyższyć.
Nie dlatego, że cierpienie samo w sobie jest piękne. Nie dlatego, że ból ma wartość bez Boga. Krzyż jest święty, bo na nim zawisł Zbawiciel. To Chrystus przemienił narzędzie hańby w znak zwycięstwa. To …Więcej
14 września Kościół czci Podwyższenie Krzyża Świętego, a dzień później wspomina Matkę Bożą Bolesną.
Ten porządek jest bardzo wymowny: najpierw patrzymy na Krzyż Chrystusa jako ołtarz zwycięstwa, a dopiero potem na Matkę, która pod tym Krzyżem trwała.
TO, CO MIAŁO ZABIĆ, STAŁO SIĘ ZNAKIEM ŻYCIA
Na pustyni Izraelici umierali od ukąszeń węży. Kiedy prosili o ratunek, Bóg polecił Mojżeszowi sporządzić węża z brązu i umieścić go wysoko. Człowiek ukąszony miał spojrzeć na znak przypominający właśnie to, od czego umierał - i żył.
Jezus mówi Nikodemowi, że ta dawna scena była zapowiedzią czegoś znacznie większego: „Jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak trzeba, by wywyższono Syna Człowieczego”.
Krzyż również wygląda jak coś, od czego należy odwrócić wzrok. Jest narzędziem egzekucji, hańby i śmierci. Człowiek przybity do drewna nie wygląda jak zwycięzca. A jednak Chrystus nie mówi o swojej Męce jedynie jako o poniżeniu. Mówi, że Syn Człowieczy zostanie wywyższony.
Właśnie tutaj Ewangelia przewraca ludzką logikę.
To, co Rzym przygotował jako narzędzie unicestwienia, Bóg uczynił miejscem zbawienia. Krzyż miał ogłosić światu: „ten człowiek przegrał”. Bóg odpowiedział: „tutaj dokonuje się ocalenie świata”.
Św. Jan Chryzostom, komentując …Więcej
Św. Augustyn zwracał uwagę na niezwykłą precyzję obrazu z pustyni: wąż z brązu miał postać tego, co zabijało, ale nie miał jego jadu. Podobnie Chrystus naprawdę przyjął naszą śmiertelną naturę, lecz sam był bez grzechu.
Na Krzyżu widzimy więc Tego, który wszedł w konsekwencje naszego upadku, choć sam nie miał w sobie winy.
Przyjął śmierć, która była naszą tragedią, i uczynił z niej drogę do życia.
NAJWIĘKSZA POTĘGA BOGA NIE ZAWSZE WYGLĄDA JAK SIŁA
Łatwo wyobrazić sobie potęgę Boga w stworzeniu świata, w cudzie, w zwycięstwie, w sądzie. Trudniej zobaczyć ją w człowieku, który naprawdę zawinił, a jednak nie został pozostawiony swojej winie na zawsze.
Miłosierdzie nie polega na tym, że Bóg mówi: „to, co zrobiłeś, nie ma znaczenia”. Gdyby tak było, przebaczenie nie byłoby potrzebne.
Miłosierdzie mówi coś znacznie większego: grzech jest realny, ale nie musi być ostatnim słowem.
To właśnie dlatego Boża łaska nie jest tanią pobłażliwością. Ona potrafi wejść tam, gdzie człowiek sam już nie umie niczego naprawić, i otworzyć drogę powrotu bez fałszowania prawdy o złu.
W tym sensie miłosierdzie rzeczywiście objawia potęgę Boga. Nie dlatego, że unieważnia sprawiedliwość, lecz dlatego, że potrafi ocalić grzesznika, nie przestając nazywać grzechu grzechem.
Największa klęska człowieka zaczyna się więc nie wtedy, kiedy upadł.
Zaczyna się wtedy, kiedy uwierzył, że nie ma już dokąd wracać.
„…Więcej
Największą potęgą Boga jest Jego Bóstwo i nieskończoność.
KAZALI MU PRZEKLĄĆ CHRYSTUSA. ODPOWIEDZIAŁ: „86 LAT MU SŁUŻĘ”
Smyrna, II wiek. Przed rzymskim urzędnikiem staje stary biskup Polikarp.
Nie jest przypadkowym chrześcijaninem z prowincji. Ireneusz z Lyonu, który znał go jako młody człowiek, pisał, że Polikarp był uczony przez apostołów i rozmawiał z ludźmi, którzy widzieli Chrystusa. Wspominał także jego opowieści o Janie i innych świadkach pierwszego pokolenia Kościoła.
Kiedy rozpoczęły się represje, wierni namawiali Polikarpa, żeby opuścił miasto. Zgodził się i ukrył w domu poza Smyrną. Nie szukał śmierci.
W końcu został odnaleziony.
Gdy przyszli po niego uzbrojeni ludzie, nie próbował już uciekać. Kazał dać im jedzenie i picie, a sam poprosił o godzinę modlitwy. Modlił się tak długo, że minęły około dwie godziny.
Potem zabrano go do miasta.
Na stadionie czekał tłum i rzymski prokonsul. Urzędnik przypominał Polikarpowi o jego podeszłym wieku, żądał przysięgi na pomyślność Cezara i kazał mu bluźnić Chrystusowi.
Wtedy biskup odpowiedział: …Więcej
Jeszcze zanim Polikarp dotarł na stadion, próbowano nakłonić go do ustępstwa. Herod i jego ojciec Niketes zabrali go do rydwanu i przekonywali, że nic strasznego się nie stanie, jeśli uzna Cezara i wykona wymagane obrzędy.
Kiedy odmówił, wyrzucili go z rydwanu tak gwałtownie, że uszkodził nogę. Według najstarszego opisu męczeństwa podniósł się jednak i dalej szedł w stronę stadionu.
NIE KAŻDY PORANEK PRZYNOSI ROZWIĄZANIE. ALE KAŻDY MOŻE PRZYNIEŚ NOWĄ ŁASKĘ
Są takie dni, kiedy człowiek budzi się i nic nie jest jeszcze naprawione. Problem nadal istnieje, odpowiedź nie przyszła, serce wciąż pamięta wczorajszy ciężar.
A jednak Księga Lamentacji mówi coś niezwykłego: „Nie wyczerpała się litość Pana, miłość nie zgasła. Odnawia się ona co rano”.
Nie: wszystko zmienia się co rano.
Nie: każda rana znika po jednej nocy.
Odnawia się Jego miłosierdzie.
To ogromna różnica.
Bóg nie zawsze zabiera od razu to, co nas boli, ale nie pozwala też, byśmy musieli nieść dzisiejszy dzień wyłącznie siłą wczorajszego człowieka. Daje łaskę na nowo.
I może dlatego dalej padają słowa jeszcze trudniejsze: „Dobrze jest czekać w milczeniu ratunku od Pana.”
Czekać w milczeniu nie znaczy przestać ufać. Czasem właśnie wtedy wiara zostaje ogołocona ze wszystkich podpórek i pozostaje jedno: skoro Pan jest moim działem, nie muszę znać jeszcze odpowiedzi, żeby wiedzieć, komu należę.
Nie każdy świt …Więcej
Księga Lamentacji powstała z doświadczenia katastrofy, a nie spokojnego życia bez problemów. Właśnie dlatego słowa o odnawiającym się co rano miłosierdziu mają taką siłę - zostały wypowiedziane pośród ruin, nie po ich zniknięciu.
USŁYSZAŁ W USTACH BRATA WŁASNĄ PROŚBĘ. I NICZEGO NIE ROZPOZNAŁ
Najbardziej wstrząsające w tej przypowieści nie jest nawet dziesięć tysięcy talentów. Jest nim moment, w którym drugi sługa pada przed swoim wierzycielem i wypowiada niemal dokładnie te same słowa, które on sam przed chwilą skierował do króla: „Okaż mi cierpliwość, a oddam tobie”.
To brzmi jak echo jego własnego błagania.
Jeszcze niedawno sam był dłużnikiem stojącym przed katastrofą. Nie miał czym zapłacić, padł więc do stóp pana i prosił o czas. Otrzymał jednak coś znacznie większego niż zwłokę: cały dług został darowany.
Potem wyszedł z pałacu i spotkał człowieka, który znalazł się wobec niego w podobnym położeniu. Tamten także pada przed nim, także prosi o cierpliwość i także obiecuje zapłatę.
A pierwszy sługa nie rozpoznaje w jego ustach własnej prośby.
Orygenes zwracał uwagę właśnie na ten szczegół: człowiek, który sam został wysłuchany, nie potrafił uszanować tych samych słów, kiedy wypowiedział je jego brat.
To …Więcej
Św. Jan Chryzostom zauważył w tej przypowieści bardzo mocny szczegół: kiedy sługa był winien królowi dziesięć tysięcy talentów, nie zostaje nazwany „niegodziwym”. To określenie pada dopiero wtedy, gdy człowiek, któremu darowano tak wiele, okazuje się bezlitosny wobec drugiego.
Ciężar przypowieści przesuwa się więc z samego długu na serce, które otrzymało miłosierdzie, ale nie chciało nim żyć.
Król potrafił znieść jego dług. Nie zniósł jego zatwardziałości wobec brata.
WYCIĄGNĘLI Z GROBU MARTWEGO PAPIEŻA. POSADZILI GO NA TRONIE I URZĄDZILI MU PROCES
Rzym, styczeń 897 roku. Papież Formozus nie żyje od około dziewięciu miesięcy. Jego ciało spoczywa w grobie, ale jego przeciwnikom to nie wystarcza.
Na polecenie urzędującego papieża Stefana VI zwłoki zostają wydobyte z grobu.
Ciało Formozusa ubrano ponownie w szaty pontyfikalne, przyniesiono do bazyliki św. Jana na Lateranie i posadzono na tronie. Procesowi przewodniczył papież Stefan VI. Ponieważ oskarżony od miesięcy nie żył, wyznaczono diakona, który miał odpowiadać w jego imieniu.
Tak rozpoczął się proces, który przeszedł do historii jako Synod Trupi.
Formozus był papieżem w czasach brutalnej walki wpływowych rodów i pretendentów do cesarskiej korony. Jeszcze przed wyborem na Stolicę Piotrową, jako biskup Porto, wszedł w poważny konflikt z papieżem Janem VIII. Teraz jego przeciwnicy wykorzystali dawne zarzuty.
Oskarżano go między innymi o złamanie przysięgi oraz bezprawne przejście z biskupstwa …Więcej
Dziękuje za obiektywizm,
bardzo potrzebny szczególnie dzisiaj.
Historia miała jeszcze jeden absurdalny szczegół. Stefan VI był wcześniej biskupem Anagni, a konsekrował go na ten urząd właśnie Formozus. Próbując unieważnić święcenia udzielone przez zmarłego papieża, Stefan tworzył więc problem również dla własnej konsekracji biskupiej. Spór wokół decyzji Formozusa nie skończył się wraz z makabrycznym procesem.
CZASEM CAŁA MODLITWA MIEŚCI SIĘ W JEDNYM IMIENIU
Są chwile, kiedy człowiek nie ma już siły układać pięknych zdań. Myśli uciekają, serce jest ciężkie, a modlitwa, która jeszcze wczoraj przychodziła łatwo, nagle rozpada się po kilku słowach.
W takich chwilach bardzo łatwo pomyśleć, że modlimy się źle. Tymczasem Kościół przez wieki uczył czegoś znacznie prostszego: czasem jedno święte Imię wypowiedziane z ufnością może stać się całą modlitwą.
Maryja.
Nie dlatego, że Jej Imię działa jak zaklęcie. Jego moc nie istnieje obok Boga ani zamiast Boga. Wzywamy Matki właśnie dlatego, że wszystko, czym jest Maryja, prowadzi do Chrystusa, a każda łaska, którą otrzymujemy przez Jej wstawiennictwo, ma swoje źródło w Nim.
12 września Kościół czci Najświętsze Imię Maryi. To święto przypomina coś bardzo konkretnego: chrześcijanin nie wypowiada tego Imienia jak zwykłego imienia jednej z postaci Ewangelii. Wypowiada imię Matki, którą umierający Chrystus dał uczniowi pod Krzyżem.
Dlatego kiedy modlitwa …Więcej
Święto Najświętszego Imienia Maryi nabrało szczególnego znaczenia w Kościele po zwycięstwie pod Wiedniem w 1683 roku. Papież Innocenty XI rozszerzył jego obchód na cały Kościół. Dlatego 12 września niesie także pamięć o pokoleniach katolików, które wzywały Imienia Maryi nie tylko w osobistym cierpieniu, ale również w godzinach wielkich prób.
IMIĘ MATKI W GODZINIE LĘKU
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
Są chwile, w których człowiek nie znajduje wielu słów. Lęk ściska serce, myśli się plączą, modlitwa staje się krótka i uboga. Dusza nie układa wtedy długich rozważań. Woła jedno imię.
Maryjo.
Najświętsze Imię Maryi nie jest ozdobą pobożności ani sentymentalnym słowem na trudniejszy dzień. Jest wezwaniem Matki, która cała należy do Chrystusa i dlatego w godzinie zamętu pomaga duszy nie stracić drogi do Syna.
W lęku człowiek łatwo szuka natychmiastowego uspokojenia. Chciałby, aby modlitwa od razu zdjęła ciężar, oddaliła krzyż, uciszyła myśli i dała poczucie bezpieczeństwa. A kiedy ulga nie przychodzi tak szybko, serce zaczyna się chwiać. Wtedy imię Maryi może stać się prostym wołaniem dziecka, które nie umie już powiedzieć wiele, ale wie, do kogo się zwrócić.
To wołanie nie omija Chrystusa.
Maryja nie uspokaja sumienia po to, aby człowiek spokojniej trwał daleko od Boga. Jej pociecha jest czysta, bo prowadzi do posłuszeństwa …Więcej
Święto Najświętszego Imienia Maryi istniało wcześniej lokalnie, ale szczególne miejsce w Kościele powszechnym otrzymało po zwycięstwie pod Wiedniem w 1683 roku. Papież Innocenty XI rozszerzył je na cały Kościół jako dziękczynienie za ocalenie chrześcijańskiej Europy.
To niezwykłe tło dla dzisiejszego święta: imienia Maryi wzywano nie tylko w osobistym cierpieniu, ale również w godzinie wielkiego zagrożenia.
DOM STAŁ. PROBLEM BYŁ POD ZIEMIĄ
W przypowieści Jezusa oba domy przez jakiś czas po prostu stoją. Mają ściany, dach i z zewnątrz można nawet nie zauważyć różnicy. Najważniejsze znajduje się tam, gdzie nikt nie patrzy - pod ziemią.
Jeden człowiek „wkopał się głęboko i fundament założył na skale”. Drugi postawił dom „bez fundamentu”. I właśnie to jest przerażające: dom bez fundamentu także może przez pewien czas wyglądać jak dom.
Tak samo można wyglądać jak uczeń Chrystusa. Można przychodzić do Niego, słuchać Jego słów, znać Ewangelię i mówić „Panie, Panie”, a mimo to budować życie bez tego, co Jezus nazywa fundamentem.
Chrystus sam pokazuje, gdzie przebiega różnica. Nie między tym, który słyszał, a tym, który nie słyszał, bo obaj słyszeli. Jeden jednak usłyszał i uczynił, drugi zatrzymał słowo na poziomie słuchania.
Można więc przez lata gromadzić słowa Chrystusa i nie zbudować na nich życia. To jest znacznie bardziej niebezpieczne niż niewiedza, bo człowiek zaczyna mylić znajomość …Więcej
Beda Czcigodny widział w „kopaniu głęboko” coś więcej niż samo zdobywanie wiedzy. W jego komentarzu obraz ten prowadzi ku oczyszczaniu wnętrza z tego, co powierzchowne i ziemskie, aby życie naprawdę mogło oprzeć się na Chrystusie i posłuszeństwie Jego słowu.
Głęboka wiara nie polega na tym, że człowiek dużo wie o skale. Polega na tym, że naprawdę na niej buduje.
IG:
MIŁOSIERDZIE NIE POLEGA NA TYM, ŻE BÓG UDAJE, ŻE GRZECHU NIE BYŁO
Łatwo mówić o Bożym Miłosierdziu tak, jakby oznaczało ono pobłażliwość. Jakby Bóg po prostu przymykał oczy, odsuwał sprawiedliwość i mówił: „nic się nie stało”.
Krzyż mówi coś zupełnie innego.
Grzech jest naprawdę złem. Narusza porządek ustanowiony przez Boga, rani człowieka i domaga się sprawiedliwości. Chrystus nie zbawia nas przez zaprzeczenie temu faktowi. Bierze na siebie ciężar, którego sami nie potrafiliśmy unieść.
Św. Jan pisze o Jezusie Chrystusie jako o „ofierze przebłagalnej za nasze grzechy” (1 J 2,2). To jedno zdanie wystarcza, by zobaczyć, jak daleko od taniej pobłażliwości znajduje się chrześcijańskie Miłosierdzie.
Cena nie została anulowana.
Została zapłacona.
Dlatego wezwanie: „Konające Serce Jezusa, uśmierzenie gniewu Bożego, zmiłuj się nad nami” nie przedstawia Ojca jako Boga, którego trzeba przekonać do miłości. To sam Bóg daje Syna. Ta sama Miłość, która wymaga sprawiedliwości, daje również Ofiarę …Więcej
Miłosierdzie Boga to czas dany grzesznikowi na znienawidzenie grzechu i odpokutowanie,
Jeśli będziemy jak nieczyste zwierzęta,
pies, który powraca do wymiociń / grzechu /,
albo świnia, która umyta / po spowiedzi /, idzie prosto w błoto,
to sami sobie los wieczny zgotujemy
W języku teologii „przebłaganie” nie oznacza, że Chrystus zmienił Boga Ojca z rozgniewanego w miłosiernego. Ofiara Krzyża sama wypływa z miłości Boga do człowieka. Sprawiedliwość i Miłosierdzie nie walczą ze sobą - na Golgocie objawiają się razem.
UKRADŁ FRAGMENT MÓZGU ŚW. JANA BOSKO. KARABINIERZY ZNALEŹLI GO W CZAJNIKU W KUCHENNEJ SZAFCE
Castelnuovo Don Bosco, 2 czerwca 2017 roku. Z bazyliki stojącej w miejscu narodzin św. Jana Bosko znika relikwiarz. W środku znajduje się szklana ampułka zawierająca fragment mózgu świętego.
Sprawą zajmują się karabinierzy i prokuratura w Asti. Na miejscu zabezpieczono odciski palców, analizowano monitoring i ślady obuwia. Trop doprowadził śledczych do 42-letniego mieszkańca Pinerolo, wcześniej notowanego przez policję. Ustalono też, że przed kradzieżą kilkakrotnie pojawiał się w pobliżu bazyliki.
15 czerwca, trzynaście dni po kradzieży, karabinierzy weszli do jego domu.
Podczas przeszukania zajrzeli do kuchennej szafki. Stał tam miedziany czajnik.
W środku znajdowała się zaginiona relikwia św. Jana Bosko.
Szklana ampułka nadal zawierała fragment mózgu, a salezjanie potwierdzili, że ona i zabezpieczające ją pieczęcie pozostały nienaruszone.
Pozostało pytanie: dlaczego ktoś miałby kraść taką …Więcej
Jednego elementu skradzionego relikwiarza nie odzyskano razem z relikwią - pokrywy pojemnika. Według późniejszych relacji sprawca miał wyrzucić ją z samochodu, gdy zorientował się, że przedmiot nie jest wykonany z litego złota. Mężczyzna przyznał się do kradzieży, a w marcu 2018 roku sąd w Asti skazał go na 2 lata i 20 dni pozbawienia wolności.