DAROWANO MU DŁUG. NIE POZWOLIŁ, BY MIŁOSIERDZIE ZMIENIŁO JEGO SERCEPiotr przychodzi do Jezusa z liczbą: „Czy aż siedem razy?”. Chce wiedzieć, gdzie kończy się obowiązek przebaczenia. Chrystus odpowiada liczbą, której nie należy zamieniać w nowy limit, a potem opowiada historię człowieka obdarowanego miłosierdziem tak wielkim, że powinno było odmienić całe jego życie.
Sługa jest winien królowi dziesięć tysięcy talentów. To nie jest zwyczajny dług. Jezus świadomie stawia przed słuchaczem sumę niewyobrażalną dla człowieka, który nie ma z czego zapłacić. Sługa prosi jedynie o cierpliwość i obiecuje zwrócić wszystko, choć jego obietnica brzmi niemal rozpaczliwie wobec wielkości długu.
Król robi więcej, niż sługa ośmielił się prosić.
Nie daje mu dodatkowego terminu.
Daruje cały dług.
Właśnie tutaj zaczyna się prawdziwy dramat tej przypowieści. Człowiek wyszedł od króla bez długu, ale jakby nie wyszedł od niego z nowym sercem.
Spotyka współsługę winnego mu sto denarów. Dług jest rzeczywisty i nie trzeba udawać, że go nie ma. Przebaczenie chrześcijańskie nigdy nie polega na nazywaniu zła dobrem. Problem leży gdzie indziej: przed chwilą sam żył tylko dlatego, że ktoś zmiłował się nad jego niemożliwym do spłacenia długiem, a teraz chwyta drugiego człowieka za gardło i żąda: „Oddaj, coś winien!”.
Najbardziej przerażające nie jest to, że zapomniał pewnej nauki moralnej.
Zapomniał, kim sam był przed królem.
Współsługa wypowiada niemal tę samą prośbę, którą chwilę wcześniej wypowiadał on: „Okaż mi cierpliwość, a oddam tobie”.
Powinien w tych słowach usłyszeć samego siebie.
Nie słyszy.
Miłosierdzie dotarło do jego długu, ale nie dotarło do sposobu, w jaki patrzy na cudzy dług.
Człowiek może naprawdę doświadczyć Bożego przebaczenia, a później zachowywać się tak, jakby sam nigdy go nie potrzebował. Właśnie dlatego otrzymane miłosierdzie musi stać się szkołą patrzenia na cudzą winę. Kto przed Bogiem poznał własną nędzę, nie powinien już patrzeć na upadek drugiego człowieka z wysokości sędziego, który sam nigdy nie potrzebował łaski.
Chrystus nie mówi, że cudza wina przestaje być winą. Stu denarów nie wymyślono. Miłosierdzie nie fałszuje rachunku. Sprawia jednak, że człowiek pamięta, z jakiego długu sam został podniesiony.
Kiedy pan dowiaduje się o wszystkim, nazywa sługę niegodziwym i przypomina mu nie wielkość jego dawnej winy, lecz otrzymane miłosierdzie: „Darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś. Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swoim współsługą, jak ja ulitowałem się nad tobą?”.
To zdanie odsłania, czego zabrakło.
Dar został przyjęty, ale nie stał się miarą życia.
Na końcu pojawia się obraz straszny: sługa zostaje wydany katom, „dopóki mu nie odda całego długu”. Nie należy robić z tego wersetu prostego opisu czyśćca. Kościół rzeczywiście naucza o oczyszczeniu po śmierci tych, którzy umierają w łasce i przyjaźni z Bogiem, ale bezpośrednie ostrze tej przypowieści jest inne: człowiek, który sam błagał o miłosierdzie, a potem świadomie odmawia go bratu, wystawia własne serce na sąd.
Sługa chciał miłosierdzia dla siebie i ścisłej sprawiedliwości dla drugiego.
Właśnie to Jezus rozbija.
„Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeżeli każdy z was nie przebaczy z serca swemu bratu”.
Chrystus nie zatrzymuje się więc na zewnętrznym geście pojednania. Schodzi do serca. Można bowiem wypowiedzieć słowa przebaczenia, a nadal karmić urazę, żywić pragnienie odwetu i czekać na chwilę, w której drugi człowiek zapłaci za swój upadek.
Miłosierdzie Boga nie zostało nam dane wyłącznie po to, aby zamknąć księgę naszego długu. Ma wejść w sposób, w jaki patrzymy na tych, którzy zawinili wobec nas.
Największym cudem tej przypowieści nie jest anulowanie astronomicznego długu.
Największym dramatem jest to, że człowiek, któremu darowano wszystko, potrafił wyjść od króla i nadal żyć tak, jakby sam nigdy nie został ocalony przez miłosierdzie.
#Ewangelia #JezusChrystus #Przebaczenie #MiłosierdzieBoże #NielitościwyDłużnik #SądBoży #Nawrócenie #Serce #SłowoBoże #WiaraKatolicka #DuchoweOblicze