PYTALI O NAJWIĘKSZEGO. JEZUS POSTAWIŁ W ŚRODKU DZIECKOPytanie uczniów od początku ustawia ludzi na drabinie: „Kto właściwie jest największy w królestwie niebieskim?”. Kto stoi wyżej? Kto ma pierwsze miejsce? Kto w oczach Boga znaczy więcej?
Jezus nie wskazuje żadnego z Dwunastu. Przywołuje dziecko i stawia je pośrodku nich. Zanim odpowie na pytanie o największego, zmienia całą miarę wielkości.
„Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego”.
Greckie straphēte, oddane jako „odmienicie się”, niesie obraz zwrócenia się, zmiany kierunku. Uczniowie nie potrzebują więc drobnej korekty swoich ambicji. Muszą zawrócić. Pytali o drogę prowadzącą ku pierwszemu miejscu, a Chrystus pokazuje kierunek przeciwny.
Nie mówi przy tym, że człowiek ma stać się dziecinny, naiwny albo pozbawiony rozeznania. Sam wyjaśnia, o jaki rys dziecka chodzi: „Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy”. Wielkość zaczyna się wtedy, gdy człowiek przestaje budować własną wartość przez miejsce zajmowane ponad innymi.
To uderza w bardzo głęboki głód serca. Można służyć Bogu, a jednocześnie stale sprawdzać, czy ktoś zauważył naszą służbę. Można pracować dla dobra, ale cierpieć bardziej z powodu pominięcia własnego nazwiska niż z powodu niewykonanego dobra. Człowiek nie musi głośno domagać się pierwszego miejsca. Wystarczy, że wewnętrznie nie potrafi znieść miejsca, na którym nikt go nie podziwia.
Jezus nie zatrzymuje jednak dziecka pośrodku tylko po to, aby uczniowie otrzymali lekcję pokory. Zaraz mówi coś jeszcze bardziej wymagającego: „Kto by jedno takie dziecko przyjął w imię moje, Mnie przyjmuje”.
Ten, którego łatwo uznać za mało znaczącego, zostaje związany z samym Chrystusem. Uczniowie pytali, kto jest największy. Jezus kieruje ich uwagę ku temu, kogo najłatwiej przeoczyć, i mówi: sposób, w jaki go przyjmujecie, dotyka Mnie.
Dlatego zaraz pojawia się ostrzeżenie: „Baczcie, żebyście nie gardzili żadnym z tych małych”. Pogarda zaczyna się wcześniej niż jawna krzywda. Rodzi się w chwili, gdy człowiek przestaje uważać drugiego za wartego uwagi. Nie trzeba go nienawidzić. Wystarczy uznać, że jest zbyt mało ważny, aby zatrzymać przy nim własny czas i serce.
Chrystus odsłania jednak niebo i pokazuje zupełnie inną miarę. „Aniołowie ich w niebie wpatrują się zawsze w oblicze Ojca mojego”. Ten, którego inni mogą przeoczyć, nie znika z oczu Ojca. Mały w oczach ludzi nie staje się mały dla Boga.
I dlatego Jezus przechodzi od dziecka do jednej zabłąkanej owcy.
Pasterz posiada sto. Brakuje jednej. Z ludzkiego punktu widzenia bilans nadal wygląda znakomicie: dziewięćdziesiąt dziewięć pozostało. Można by uznać stratę jednego za koszt, którego nie warto już ponosić.
Ale Ojciec nie liczy w ten sposób.
Jedna owca wystarcza, aby pasterz ruszył na poszukiwanie. Nie dlatego, że dziewięćdziesiąt dziewięć straciło znaczenie, lecz dlatego, że zagubiony nie staje się mniej cenny przez to, że jest tylko jeden.
To jest odpowiedź na pierwsze pytanie uczniów głębsza niż samo pouczenie o pokorze. Oni chcieli wiedzieć, kto zajmuje najwyższe miejsce. Jezus pokazuje Ojca, który schodzi ku temu, kto znalazł się poza stadem.
Królestwo Boże nie jest konkursem o to, kto okaże się najbardziej znaczący. Jest miejscem, w którym człowiek uczy się patrzeć oczami Ojca - tak, aby nawet jeden mały nie stał się dla niego dopuszczalną stratą.
„Nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, żeby zginęło nawet jedno z tych małych”.
Nie „zbyt wielu”. Nie „większość”. Nawet jedno.
Łatwo myśleć kategoriami tłumu, wspólnoty i wielkich spraw. Znacznie trudniej zauważyć tego jednego, który nie wnosi nic do naszego znaczenia, nie przyspiesza naszych planów i nie daje nam żadnej korzyści. A właśnie przy nim może się okazać, czy naprawdę nauczyliśmy się patrzeć oczami Ojca.
Uczniowie rozpoczęli od pytania o siebie: „Kto jest największy?”. Jezus prowadzi ich aż do pytania o jednego małego, którego można zgubić.
To jest prawdziwe odwrócenie kierunku.
W królestwie Chrystusa wielki nie staje się człowiek, którego wszyscy muszą zauważyć. Wielki staje się ten, który nauczył się nie przeoczyć tego, kogo zauważa Ojciec.
#Ewangelia #JezusChrystus #KrólestwoNiebieskie #Pokora #Dziecko #Mali #ZagubionaOwca #MiłośćBoga #SłowoBoże #WiaraKatolicka #DuchoweOblicze