Maria Valtorta 639.
639. Vyvolenie Mateja
(Sk 1, 12 — 26)
26. apríl 1947
1 Je pokojný večer. Svetlo sa zľahka vytráca a zo zatiaľ purpurovej oblohy sa utvára jemná ametystová opona. Čoskoro nastane tma, no zatiaľ je ešte vidno a toto slabé večerné svetlo je po toľkej slnečnej páľave príjemné.
Rozľahlý dvor domu večeradla medzi bielymi múrmi domu je plný ľudí, ako bol večer po vzkriesení. A z tohto zhromaždenia ľudí sa vznáša harmonický šepot modlitieb, zavše prerušený meditatívnymi prestávkami.
Keďže sa svetlo v uzavretom dvore medzi vysokými múrmi domu vytráca čoraz viac, niektorí prinesú lampy a položia ich na stôl, pri ktorom sa zišli apoštoli: v strede Peter, vedľa neho Jakub Alfejov a Ján, potom ďalší.
Blikotajúce svetlo plamienkov osvetľuje zospodu tváre apoštolov, zdôrazňuje ich rysy a odhaľuje ich výraz: sústredenú Petrovu tvár, napätú v úsilí dôstojne vykonávať tieto prvé úlohy jeho kňazskej služby; asketickú miernosť tváre Jakuba Alfejovho; pokojnú a zasnenú Jánovu tvár, po …Více
Maria Valtorta 638.
638. Posledné ponaučenia v Getsemani a rozlúčka. Vystúpenie Ježiša k Otcovi
(Mt 28, 18 - 20; Mk 16, 15 - 16. 19; Lk 24, 44 - 53; Sk 1, 6 - 11)
24. apríl 1947
1 Brieždi sa a obloha na východe je jemne sfarbená doružova. Ježiš sa prechádza s matkou po svahoch Getsemani. Nie je to rozhovor slov, ale pohľadov nevýslovnej lásky. Azda slová už boli povedané, možno ani neboli. Rozprávali sa dve duše, duša Krista a duša Kristovej matky. Teraz je to kontemplácia lásky, vzájomná kontemplácia. Spoznáva ju zarosená príroda, čisté ranné svetlo, spoznávajú ju láskavé Božie stvorenia ako byliny, kvety, vtáky, motýle. Ľudia tam nie sú.
2 Cítim sa priam v rozpakoch, že som pri tej rozlúčke. „Pane, nie som toho hodna!" zvolám v slzách, ktoré mi padajú z očí, keď blažene pozorujem posledné chvíle pozemského stretnutia matky so Synom a keď si uvedomujem, že sme dospeli ku koncu láskyplnej námahy, teda Ježiš, Mária a to biedne, malé, nehodné dieťa, ktoré Ježiš chcel mať za svedka celej …Více
Maria Valtorta 24.
24. WYBÓR MACIEJA NA APOSTOŁA
Napisane 26 kwietnia 1947 r. A, 12278-12287
Jest spokojny wieczór. Światło z wolna dogasa, okrywając niebo purpurą,
potem zaś – delikatnym, ametystowym welonem. Wkrótce będzie ciemno. Teraz
jednak jest jeszcze łagodne światło: to delikatne wieczorne światło,
przynoszące ulgę po spiekocie dnia.
Przestronne podwórze – położone między białymi ścianami domu, w którym
znajduje się Wieczernik – i dom pełne są ludzi, tak jak wieczorami po
Zmartwychwstaniu. Nad tym ludzkim zgromadzeniem wznosi się harmonijny
szmer modlitw, przerywany od czasu do czasu chwilami medytacji.
Pomiędzy wysokimi murami domu, na zamkniętym dziedzińcu, coraz bardziej
ubywa światła. Dlatego też niektórzy przynoszą lampki i stawiają je na stole,
przy którym zgromadzili się apostołowie. Piotr siedzi w środku, po jego bokach
– Jakub, syn Alfeusza, i Jan, dalej – inni. Drżące światło małych płomyków
oświetla od dołu apostołów, ukazując dokładnie wyraz i rysy ich twarzy. Oblicze
…Více
Maria Valtorta 637.
637. Rozlúčka s matkou pred vystúpením k Otcovi. Všetko máme skrze Máriu
22. február 1944
1 Stále vidím izbu, v ktorej býva Mária. Znaky po umučení už nevidno. Panna sedí a číta. Zaiste sväté knihy, lebo v tom zvitku, ktorý drží v rukách, určite nie je nič iné. Už nie je strýznená. Jej tvár je však vážnejšia než pred umučením, zrelšia. No už nemá ten tragický výraz. Teraz je majestátny, ale pokojný.
Zdá sa, že je ráno, lebo slnko prenikajúce do tichej miestnosti cez otvorené okno už jasne svieti, no vidno, že záhrada obklopená vysokými múrmi je ešte úplne svieža od rosy.
2 Vchádza Ježiš. Má ešte svoj nádherný odev, ktorý mal v ráno vzkriesenia. Z tváre mu sála jas a jeho rany sú sťa malé slnká.
Mária si s úsmevom pokľakne, potom sa postaví a pobozká mu pravú ruku. Ježiš si ju pritisne k srdcu a pobozká ju na čelo, usmieva sa a prosí o bozk, ktorý mu Mária opätuje na čelo.
„Mamka! Čas môjho pobytu na zemi sa skončil. Vystúpim k Otcovi. Prišiel som sa s tebou osobitne …Více
To je Božia vôľa pre mňa? Od teba?
Maria Valtorta 23.
23. WNIEBOWSTĄPIENIE PANA JEZUSA [por. Dz 1,1-14]
Napisane 24 kwietnia 1947 r. A, 12249-12278
Na wschodzie zaczyna ledwie różowieć jutrzenka. Jezus przechadza się z Matką
po stokach Getsemani. Nie ma słów – jedynie spojrzenia niewypowiedzianej
miłości. Może słowa zostały już wypowiedziane? Może nigdy nie były
wypowiedziane? Rozmawiały dwie dusze: dusza Chrystusa i dusza Matki
Chrystusa. Teraz jest to miłosna kontemplacja, wzajemna kontemplacja. Zna ją
zroszona przyroda, czyste światło poranka; znają ją miłe stworzenia Boże, takie
jak trawa, kwiaty, ptaki i motyle. Ludzie są nieobecni.
Nie czuję się swobodnie, uczestnicząc w tym pożegnaniu. «Panie, nie jestem
tego godna!» – to mój okrzyk wśród łez, które wylewam, gdy podziwiam
ostatnią godzinę ziemskiego zjednoczenia Matki z Synem. Myślę, że doszliśmy
do kresu miłosnego znoju tak Jezusa, jak i Maryi, i biednego, małego,
niegodnego dziecka, które Jezus zechciał mieć za świadka całego czasu
152
mesjańskiego. Nazywa się ono Maria …Více
Maria Valtorta 636.
636. Dodatočná Veľká noc
23. apríl 1947
1 Tentoraz bol Ježišov príkaz vykonaný doslovne a Betánia sa hemží učeníkmi. Lúky, chodníky, ovocné sady, Lazárove olivové záhrady sú nimi preplnené. A keďže ani tie nestačia pojať toľkých ľudí, ktorí nechcú poškodiť majetok Ježišovho priateľa, mnohí sa vytratili aj do hájov Olivovej záhrady, cez ktoré vedú cesty z Betánie do Jeruzalema. Najstarší učeníci sú k domu najbližšie a tí neskorší sú postupne ďalej a ďalej. Niektoré tváre sú mi málo povedomé či celkom neznáme. Kto sa však teraz môže rozpamätať na toľké tváre a pomenovať ich? Myslím, že ich je na stovky. Keď sa tak zavše zamyslím, istá tvár či meno mi pripomenie tváre, čo som videla medzi tými, ktorým Ježiš udelil rôzne dobrodenia a obrátil ich, vari aj v poslednej chvíli. Presahuje však moje schopnosti rozpomenúť sa na toľké tváre a mená a všetky ich rozpoznať. Ako by som mohla spoznať ľudí v zástupe, tlačiacom sa na uliciach Jeruzalema na Kvetnú nedeľu či v …Více
Maria Valtorta 22.
22. DODATKOWA PASCHA [por. J 20,30-31]
Napisane 23 kwietnia 1947 r. A, 12236-12248
Tym razem rozkaz Jezusa został wykonany dokładnie: Betania roi się od
uczniów. Widać ich bardzo wielu na łąkach i ścieżkach, w sadach i gajach
oliwnych Łazarza. Nawet te miejsca nie wystarczają na pomieszczenie tylu
ludzi, starających się nie wyrządzić szkód dobrom przyjaciela Jezusa. Wielu
przybyłych rozchodzi się wśród oliwek – po drogach, które prowadzą z Betanii
do Jerozolimy przez Górę Oliwną.
Bliżej domu znajdują się ci uczniowie, którzy byli nimi od bardzo dawna, dalej
zaś – inni i jeszcze inni: twarze mało znane lub całkowicie obce... Ale któż
mógłby teraz rozpoznać tyle twarzy i nazwać je po imieniu! Myślę, że są ich
setki. Od czasu do czasu jakaś twarz lub imię przypomina mi kogoś, kogo
widziałam wśród tych, którzy korzystali z dobrodziejstw Jezusa, zostali przez
Niego nawróceni, nieraz w ostatniej chwili. Przypomnienie sobie tylu twarzy i
imion oraz rozpoznanie ich przerasta możliwości …Více
W imię Jezusa Chrystusa wyznaję i ogłaszam, że okrywam siebie i całą moją rodzinę, moje mienie, każdy moment mojego życia i moment mojej śmierci, wszystkie miejsca, które nawiedzam, sytuacje oraz osoby, które spotykam, maszyny i urządzenia, które używam.
Drogi, którymi się poruszam.
Cały kościół święty, Polskę i cały Świat odkrywam Przenajświętszą krwią naszego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa.
Ogłaszam i wyznaję, że krew Chrystusa zgodnie ze słowem Bożym mnie odkupiła, nieustannie oczyszcza, usprawiedliwia, uświęca, daję mi życie w obfitości, wstawia się za mną u Boga o miłosierdzie i daję mi dostęp do tronu Bożego.
Wyznaje i ogłaszam w imię Jezusa Chrystusa, że krew Chrystusa czyni mnie niewidzialnym dla moich wrogów, że mnie uwalnia spod władzy złych duchów i uzdrawia ze wszystkich chorób duszy i ciała i chroni od wszystkich niebezpieczeństw.
Maria Valtorta 635.
635. Poučenie o sviatostiach a predpovede o Cirkvi
22. apríl 1947
1 Sú na inom husto zalesnenom vrchu neďaleko Nazareta, ku ktorému sa vinie cesta po jeho úpätí.
Ježiš ich usadí do kruhu, najbližšie sú apoštoli, za nimi učeníci (tí zo sedemdesiatich dvoch, ktorí sa nerozišli na rôzne miesta) a Zachariáš s Jozefom. Marziam má privilegované miesto pri jeho nohách.
Len čo si posadajú a stíchnu, všetci sa sústredia na Ježišovu reč. Hovorí:
„Venujte mi úplnú pozornosť, pretože vám budem hovoriť o vrcholne dôležitých veciach. Neporozumiete ešte všetkému, ani to všetko nebudete chápať správne. Ale ten, ktorý príde po mne, vám umožní pochopiť. Počúvajte ma teda.
2 Nik nie je väčšmi presvedčený než vy, že bez Božej pomoci človek ľahko zhreší, pretože jeho telesná konštitúcia, zoslabená hriechom, je príliš slabá. Bol by som teda neprezieravý Vykupiteľ, keby som vám po tom, čo som dal za vaše vykúpenie tak veľa, neposkytol aj prostriedky, aby ste sa uchovali v ovocí mojej obety. …Více
Maria Valtorta 21.
21. JEZUS DO APOSTOŁÓW I UCZNIÓW [por. J 20,30-31]
Napisane 22 kwietnia 1947 r. A, 12197-12235
Są teraz na innej górze, bardziej zalesionej, niedaleko Nazaretu, do którego
prowadzi droga od podnóża góry. Jezus nakazuje usiąść w kole. Najbliżej
znajdują się apostołowie, za nimi – uczniowie (należący do siedemdziesięciu
dwóch, którzy nie rozeszli się po różnych okolicach), ponadto – Zachariasz i
Józef. Margcjam zajmuje uprzywilejowane miejsce u stóp Jezusa.
Jezus mówi od chwili, gdy wszyscy, usiadłszy, uciszyli się i skupili uwagę na
Jego słowach:
«Poświęćcie Mi całą waszą uwagę, gdyż będę mówił o sprawach największej
wagi. Nie zrozumiecie jeszcze wszystkiego lub zrozumiecie niezupełnie. Jednak
Ten, który przyjdzie po Mnie, sprawi, że zrozumiecie to potem. Słuchajcie
zatem.
Nikt bardziej niż wy nie jest przekonany, że bez pomocy Boga człowiek łatwo
popada w grzech. Dzieje się tak z powodu wielkiej słabości jego natury,
osłabionej
Grzechem
[pierworodnym].
Byłbym
jednak
…Více
Maria Valtorta 634.
634. Poučenia apoštolom a početným učeníkom na vrchu Tábor (dvadsaťdva dní od smrti). Utešenie Marziama
(Mt 28, 16 — 17)
20. apríl 1947
1. Sú tu všetci apoštoli, všetci pastieri učeníci, aj Jonatán, ktorého Chúza prepustil zo služby. Je tu Marziam, Manaen, mnohí zo sedemdesiatich dvoch učeníkov a veľa ďalších. Sú v tieni stromov, ktoré svojím hustým lístím miernia svetlo a horúčavu. Nie sú úplne hore, na vrchole, kde nastalo Premenenie, ale uprostred svahu, tam, kde dubový les akoby robil závoj vrcholu a podopieral svahy vrchu svojimi mocnými koreňmi.
Vzhľadom na hodinu takmer všetci podriemkavajú, aj preto, že nemajú iné čo robiť, len dlho čakajú. No stačí výkrik chlapca — neviem, kto to je, lebo z miesta, kde sa nachádzam, ho nevidím —, aby všetci vyskočili na nohy v prvom impulzívnom pohybe, ktorý sa ihneď zmení na poklonu tvárou v tráve.
„Pokoj vám všetkým. Hľa, som tu medzi vami. Pokoj vám. Pokoj vám." Ježiš prechádza pomedzi nich, zdraví ich a žehná.
Mnohí …Více
Maria Valtorta 20.
20. JEZUS NA GÓRZE TABOR [por. J 20,30-31]
Napisane 20 kwietnia 1947 r. A, 12164-12196
Są wszyscy apostołowie, wszyscy uczniowie-pasterze, także Jonatan, którego
Chuza wydalił ze swej służby. Jest Margcjam i Manaen oraz wielu uczniów
należących do siedemdziesięciu dwóch, a także sporo innych. Przebywają w
cieniu drzew, które gęstym listowiem łagodzą światło i skwar. Nie są na samym
szczycie góry, na którym dokonało się Przemienienie. Przebywają w połowie
wysokości, tam gdzie dębowy las zasłania szczyt i zdaje się potężnymi
korzeniami podtrzymywać stok góry.
Niemal wszyscy obecni drzemią z powodu południowej pory, braku zajęcia i
długiego oczekiwania. Wystarcza jednak krzyk jakiegoś chłopca, którego nie
widzę, a wszyscy zrywają się na równe nogi. Po pierwszym ożywieniu się, które
zmienia się natychmiast w pokłon, padają na twarze.
«Pokój wam wszystkim. Oto jestem wśród was. Pokój wam. Pokój wam.»
Jezus przechodzi między nimi, pozdrawiając i błogosławiąc. Jedni płaczą, inni …Více
Maria Valtorta 19.
19. JEZUS UKAZUJE SIĘ NA BRZEGU JEZIORA
Napisane 19 kwietnia 1947 r. A, 12152-12163
[por. J 21,1-14] Noc jest spokojna i duszna. Nie ma śladu podmuchu wiatru.
Duże, migoczące gwiazdy wypełniają pogodne niebo. Jezioro jest tak spokojne i
nieruchome, że wygląda jak wielka kadź osłonięta przed wiatrem i odbijająca na
powierzchni wspaniałość nieba, iskrzącego się od gwiazd. Rosnące wzdłuż
brzegu drzewa tworzą nieruchomy blok. Jezioro jest tak ciche, że na brzegu
słychać tylko lekki szmer fal. Po jeziorze pływa kilka łodzi. Z daleka widać ich
niewyraźne kształty. Połyskują małymi gwiazdkami latarni, przywiązanych do
utrzymującego żagiel masztu, dla oświetlenia wnętrza małego kadłuba. Nie
wiem, jaka to część jeziora. Myślę, że może ta bardziej południowa, gdzie
jezioro przygotowuje się do ponownego zamienienia się w rzekę.
Wydaje się, że to przedmieścia Tarichei, choć miasta nie widzę, bo zasłania je
rząd drzew, rosnących na małym, pagórkowatym przylądku, wysuniętym w
stronę jeziora.…Více
Maria Valtorta 633.
633. Ježiš sa zjavuje na brehu jazera a potvrdzuje primát Petra
(Jn 21, 1 - 24)
19. apríl 1947
1 Pokojná dusná noc. Vietor ani nezavanie. Jasná obloha je posiata veľkými trblietavými hviezdami. Jazero je také pokojné a nehybné, že vyzerá ako obrovská nádrž chránená od vetra a na svojom povrchu odráža slávu oblohy jagajúcej sa hviezdami. Stromy lemujúce brehy tvoria nehybnú zátarasu. Jazero je také pokojné, že špľachot vody na brehu sa premenil na jemnučký šum. Na šírej hladine je niekoľko sotva badateľných potulujúcich sa lodiek, ktoré sa kde-tu zablysnú ako hviezdičky na vlnách svojím svetielkom, priviazaným na plachtový stožiar, aby osvetľovalo vnútro loďky.
Neviem, ktorá je to časť jazera. Povedala by som, že tá južnejšia, kde sa z jazera čoskoro stáva znova rieka. Azda predmestie Tarichey, no nie preto, žeby som videla mesto, ktoré mi zakrýva hromada stromov, tiahnucich sa od jazera a vytvárajúcich tak malé pahorkaté predhorie, ale pretože tak súdim podľa hviezdičiek …Více
Maria Valtorta 632.
632. Ježiš sa zjavuje (12 den po svém ukřižování) ľuďom na odlišných miestach
16. - 17. apríl 1947
I. Matke Annalie v Jeruzaleme
1 Eliza, matka Annalie, bezútešne plače vo svojom dome, zavretá v izbičke, v ktorej je lôžko bez posteľnej bielizne, pravdepodobne Annalie. Hlavu má ovisnutú na ramenách, spustených a natiahnutých na lôžku, ako by ho chcela celé objať. Telo jej ťažko spočíva na ochabnutých kolenách. Silný v nej je iba plač.
Z otvoreného okna preniká trochu svetla. Práve sa rozvidnelo. Ale keď vojde Ježiš, miestnosť zaplaví živé svetlo.
Vravím vojde, aby som vyjadrila, že je v izbe, kým predtým v nej nebol. A vždy sa tak vyjadrím, keď chcem povedať, že sa zjavil v uzavretom priestore, aby som nemusela opakovať spôsob, ako sa objaví spoza silnej svetelnej žiary pripomínajúcej Premenenie, spoza bieleho ohňa — dovoľte mi porovnanie —, ktorý vyzerá, akoby roztavil steny a dvere, a tak umožnil Ježišovi vojsť s jeho skutočným, dýchajúcim, pevným a osláveným telom: oheň …Více
Maria Valtorta 18.
18. JEZUS W RÓŻNYCH MIEJSCACH POTWIERDZA SWE ZMARTWYCHWSTANIE U
TYCH, KTÓRZY W NIEGO WIERZĄ. [por. J 20,30-31]
Napisane 16 i 17 kwietnia 1947 r. A, 12075-12151
I. Matka Annalii.
Eliza, matka Annalii, płacze rozpaczliwie w swym domu, zamknięta w pokoiku,
w którym znajduje się niewielkie łóżko bez przykrycia, być może należące do
Annalii. Głowę opiera na ramionach opuszczonych na posłanie w taki sposób,
jakby pragnęły wszystko objąć uściskiem. Ciało opada na kolana w postawie
niemocy. Żywy jest tylko jej płacz.
Przez otwarte okno wpada niewiele światła. Właśnie wstał dzień. Kiedy jednak
wchodzi Jezus, światło staje się żywsze. Mówię: wchodzi, żeby wyrazić, że
pojawia się w pokoju, w którym Go przedtem nie było. I tak będę zawsze
mówić, żeby opisać Jego zjawienie się w zamkniętym pomieszczeniu, nie
powtarzając, że się ukazuje w wielkiej jasności, przypominającej Przemienienie.
92
Pozwalam sobie na następujące porównanie: wyłania się z białego ognia, który
zdaje się roztapiać …Více
Maria Valtorta 631.
631. Apoštoli na Golgote a ich návrat do večeradla
(Mk 16, 17 — 18)
14. apríl 1947
1 Jeruzalem sa už praží v poludňajšom slnku. Tienistá klenba je úľavou pre oči oslepené slnkom, ktoré sa opiera o biele múry domov a rozpaľuje zem na cestách. A rozžeravená bieloba múrov a tmavé klenby robia z Jeruzalema podivnú čiernobielu maľbu, striedanie ostrého svetla s polotieňmi — ktoré v protiklade s prudkým svetlom vyzerajú ako temnota —, čosi mučivé sťa posadnutosť, pretože nedovoľuje vidieť buď pre nadmerné svetlo, či pre prílišné šero. Ľudia sa pohybujú s prižmúrenými očami, úsekmi zaplavenými svetlom a horúčavou sa snažia prebehnúť a pod klenbami spomalia, lebo kontrast medzi svetlom a tmou spôsobuje, že ani s otvorenými očami nič nevidno.
Takto kráčajú apoštoli mestom, ktoré poludňajšia horúčava vyľudnila. Potia sa a utierajú si tvár a krk pokrývkami hlavy a fučia...
Keď však musia vyjsť z mesta, skončí sa pre nich osvieženie pod klenbami. Cesta vedúca tesne popri hradbách …Více
Maria Valtorta 17.
17. APOSTOŁOWIE IDĄ NA GOLGOTĘ. A POTEM... [por. J 20,30-31]
Napisane 14 kwietnia 1947 r. A, 12040-12075
Jerozolimę już pali południowe słońce. Cień rzucany przez archiwoltę daje
odpoczynek oczom oślepionym światłem słonecznym, które pada na białe mury
domów i rozgrzewa ulice. Rozżarzona biel murów i mrok archiwolt, nadają
Jerozolimie
dziwny,
biało-czarny
obraz.
Występowanie
naprzemian
oślepiającego światła i cienia, który przez kontrast z nim wydaje się mrokiem,
męczy, odbiera bowiem możliwość widzenia bądź to przez nadmiar światła,
80
bądź też przez nadmierny cień. Idzie się z półprzymkniętymi oczyma, usiłując
przebiec strefy światła i żaru. Zwalnia się natomiast kroku pod archiwoltami,
gdzie trzeba iść wolniej, bo – z powodu tego silnego kontrastu między światłem
i cieniem – nie widzi się nawet z otwartymi oczyma.
Tak przechodzą apostołowie przez miasto, które w południowych godzinach
pustoszeje. Pocą się, ocierają nakryciami głowy twarze i szyje. Dyszą... Kiedy
muszą …Více
Maria Valtorta 16.
16. ZMARTWYCHWSTAŁY JEZUS W GETSEMANI [por. J 20,30-31]
Napisane 11 kwietnia 1947 r. A, 11996-12040
Apostołowie nakładają płaszcze i pytają:
«Dokąd idziemy, Panie?»
Ich sposób mówienia nie jest już taki poufały, jak przed Męką. Można by rzec,
że mówią z duszą klęczącą. To coś więcej niż postawa ciał, które wciąż
pozostają nieco pochylone w szacunku dla Zmartwychwstałego; coś więcej niż
powściągliwość, gdy Go dotykają; coś więcej niż trwożliwa radość, kiedy On ich
dotyka, głaszcze, całuje lub zwraca się do każdego z nich z osobna. Widać to w
całym ich wyglądzie. To coś, czego nie da się opisać. To się ujawnia, choć nie
wyrażają tego samym tylko ciałem. Bo to ich duch nie może już stać się tym,
czym był przedtem w relacjach z Nauczycielem, i dostosowuje do tego nowego
odczucia każdy ludzki gest.
Wcześniej Jezus był „Nauczycielem”. Był Nauczycielem, który – jak wierzyli –
jest Bogiem. Jednak dla ich zmysłów był zawsze człowiekiem. Teraz jest
„Panem”. Jest Bogiem. Aby w to …Více
Maria Valtorta 16.
16. ZMARTWYCHWSTAŁY JEZUS W GETSEMANI [por. J 20,30-31]
Napisane 11 kwietnia 1947 r. A, 11996-12040
Apostołowie nakładają płaszcze i pytają:
«Dokąd idziemy, Panie?»
Ich sposób mówienia nie jest już taki poufały, jak przed Męką. Można by rzec,
że mówią z duszą klęczącą. To coś więcej niż postawa ciał, które wciąż
pozostają nieco pochylone w szacunku dla Zmartwychwstałego; coś więcej niż
powściągliwość, gdy Go dotykają; coś więcej niż trwożliwa radość, kiedy On ich
dotyka, głaszcze, całuje lub zwraca się do każdego z nich z osobna. Widać to w
całym ich wyglądzie. To coś, czego nie da się opisać. To się ujawnia, choć nie
wyrażają tego samym tylko ciałem. Bo to ich duch nie może już stać się tym,
czym był przedtem w relacjach z Nauczycielem, i dostosowuje do tego nowego
odczucia każdy ludzki gest.
Wcześniej Jezus był „Nauczycielem”. Był Nauczycielem, który – jak wierzyli –
jest Bogiem. Jednak dla ich zmysłów był zawsze człowiekiem. Teraz jest
„Panem”. Jest Bogiem. Aby w to …Více
Maria Valtorta 630.
630. Apoštoli sú poslaní do Getsemani. Meditácie o modlitbe Otče náš
11. apríl 1947
1 Apoštoli si obliekajú plášte a pýtajú sa: „Kam ideme, Pane?"
Ich reč už nie je taká dôverná, ako bola pred umučením. Ak by som to tak mohla vyjadriť, povedala by som, že hovoria s kľačiacou dušou. Viac než postoj ich tela — vždy v úctivom úklone pred Vzkrieseným, viac než ich zdržanlivosť dotknúť sa ho, viac než ich chvejúca sa radosť z jeho dotykov, pohladení, bozkov alebo keď sa komusi osobitne prihovorí — celý ich vzhľad je „čosi" neopísateľné, avšak také očividné. Niečo, čo vyjadruje ich duch ešte väčšmi než ich človečenstvo, sa nemôže navrátiť do predchádzajúcich vzťahov k Učiteľovi a preniká každý ich počin svojimi novými pocitmi.
Predtým bol „Učiteľ". Učiteľ, ktorého ich viera považovala za Boha. Ale ktorý bol pre ich zmysly vždy človekom. Teraz je „Pán". Je Boh. Už nie sú potrebné úkony viery, aby v to verili. Dôkaz zrušil túto potrebu. Je Boh. Je Pán, ktorému Pán povedal: …Více