11. W TYRZE. «WYTRWAĆ – OTO WIELKIE SŁOWO» Napisane 12 sierpnia 1945. A, 6065-6076 W pierwszych godzinach dnia Jezus przybywa do nadmorskiego miasta. Cztery łodzie płyną za Nim. Miasto jest dziwnie wsunięte w morze, jakby było zbudowane na przesmyku czy raczej jakby wąski przesmyk łączył część wchodzącą w morze z tą, która zbudowana jest na brzegu. Patrząc od strony morza miasto wydaje się wielkim grzybem, który wysuwa głowę ku falom, a korzenie zagłębia w nadbrzeżu. Jego nóżką jest przesmyk. Po dwóch stronach przesmyku znajdują się dwa porty. Jeden, północny, mniej zamknięty, jest usiany małymi łodziami. W drugim, południowym, dobrze osłoniętym, są duże statki, które wpływają lub wypływają. «Trzeba tam iść – odzywa się Izaak, wskazując palcem port z małymi łodziami – To tam są rybacy.» Okrążają wyspę, bo widzę, że przesmyk nie jest naturalny. To rodzaj olbrzymiej wydmy, łączącej wyspę ze stałym lądem. Kiedyś budowano bez trudu! Wnioskuję o tym na podstawie tego dzieła i z liczby statków …Více
394.Podobenstvo o dvoch vôľach a rozlúčka s obyvateľmi Kariotu 27. február 1946 1 Ježiš rozpráva v synagóge v Kariote, ktorá je neuveriteľne plná. Odpovedá zvlášť na otázky ľuďom, ktorí ho súkromne požiadali o radu. Keď všetkých uspokojí, začne hovoriť nahlas. Obyvatelia Kariotu, vypočujte si na rozlúčku toto podobenstvo. Nazvime ho Dve vôle. Istý vzorný otec mal dvoch synov. Obidvoch miloval rovnakou múdrou láskou. Obidvoch nasmeroval na dobré cesty. Nerobil nijaký rozdiel v tom, ako ich miloval a vychovával. A predsa bol medzi synmi citeľný rozdiel. Prvorodený syn bol pokorný, poslušný, bez odvrávania vykonával otcovu vôľu, vždy bol veselý a spokojný pri svojej práci. Ten druhý, hoci bol mladší, bol často nespokojný, dohadoval sa s otcom i vo svojom vnútri. Vždy uvažoval o radách a príkazoch, ktoré dostával, a bolo to príliš ľudské uvažovanie. Namiesto toho, aby ich vykonával tak, ako mu ich dávali, dovoľoval si ich vo všetkom alebo aspoň čiastočne meniť, ako keby ten, kto mu ich dával …Více
393. Vo vidieckom dome Márie z Kariotu 26. február 1946 1 Prichádzajú do Judášovho vidieckeho domu za nádherného chladného rána. Ovocný sad je vlhký od rosy a tráva pod ich nohami je ako kvetinový koberec, nad ktorým bzučia včely. Okná na dome sú už otvorené. Tá, čo spravuje dom, je silná žena, ktorá svoje postavenie zjemňuje veľkou láskavosťou. Práve dáva služobníctvu a roľníkom príkazy a osobne im nadelí jedlo skôr, než pošle každého za svojou prácou. Vidno ju z veľkých dokorán otvorených dverí priestrannej kuchyne, ako vo svojich tmavých šatách prechádza hore-dolu a rozpráva sa s jedným či druhým a pripravuje porcie podľa potrieb toho ktorého robotníka. Kŕdeľ holubov hrkúta predo dvermi a čaká na svoj podiel. Ježiš sa blíži s úsmevom a je už takmer pri dverách, keď sa v nich zrazu objaví Mária Šimonova s vreckom zrna v ruke a prihovára sa: „Teraz ste vy na rade, holúbky moje. Toto je váš prvý pokrm a potom choďte šťastní na slnko chváliť Pána. Buďte dobrí, dobrí! Je pre každého dosť …Více
113. DO UCZNIÓW Z SZIKAMINON: «SPALIĆ SIEBIE» Napisane 11 sierpnia 1945. A, 6036-6059 To właśnie nad brzegami głębokiego strumienia Jezus odnajduje Izaaka z wieloma uczniami, znanymi i nieznanymi. Pomiędzy znanymi znajduje się Tymon, przewodniczący synagogi z “Pięknych Źródeł”, Józef z Emmaus, oskarżony o kazirodztwo, młodzieniec, który porzucił pogrzebanie ojca, żeby iść za Jezusem, Szczepan, trędowaty Abel oczyszczony w ubiegłym roku blisko Korozain i jego przyjaciel Samuel, Salomon – przewoźnik z Jerycha i inni, wielu innych, których rozpoznaję, lecz nie przypominam sobie ani miejsc, w których ich widziałam, ani ich imion. Twarze znane... odtąd jest ich tak wiele, wszystkie znane jako twarze uczniów. A potem inne, zdobyte przez Izaaka lub przez tych uczniów, których właśnie wymieniałam. Idą za główną grupą z nadzieją znalezienia Jezusa. Spotkanie jest serdeczne, radosne i pełne szacunku. Izaak promienieje radością na widok Nauczyciela i przez to, że może pokazać Mu swe nowe stado. Jako …Více
112. POWOŁANIE JEST CZYMŚ WIĘCEJ NIŻ KREW». W KIERUNKU SZIKAMINON Napisane 10 sierpnia 1945. A, 6025-6034 Poranek spokojny i słoneczny sprzyja wchodzeniu na wzgórza cały czas zwrócone ku zachodowi, to znaczy – ku morzu. «Dobrze zrobiliśmy, że wspięliśmy się na wzgórza w pierwszych godzinach poranka. Nie moglibyśmy zostać na równinie w tym słońcu. Tu jest cień i chłód. Żal mi tych, którzy idą drogą rzymską, dobrą w zimie» – mówi Mateusz. «Za tymi wzgórzami będzie wiatr od morza. To zawsze łagodzi powietrze» – mówi Jezus. «W górze zjemy posiłek. Tamtego dnia było tak pięknie, a stąd musi być jeszcze piękniejszy [widok], bo Karmel jest bliższy i także morze» – dodaje Jakub, syn Alfeusza. «Jakże piękna jest nasza ojczyzna!» – wykrzykuje Andrzej. «Tak. Jest tu naprawdę wszystko: ośnieżone szczyty gór i łagodnie wznoszące się wzgórza, jeziora, rzeki, drzewa wszelkich rodzajów i nie brak morza. To 515 istotnie kraina radości, jaką sławili nasi psalmiści, prorocy, wielcy wojownicy i poeci» – …Více
392. Nepriateľstvo Masady, mesta — pevnosti 25. február 1946 1 Vystupujú po veľmi strmom svahu k mestu, ktoré vyzerá ako orlie hniezdo na alpskom štíte. Postupujú namáhavo zo západu na východ a zanechávajú za sebou súvislú horskú reťaz, ktorá tvorí súčasť Judejského pohoria. To sa jednou mohutnou odnožou na svojom západnom okraji, podobnou podpere obrovských hradieb, tiahne k Mŕtvemu moru, čiže k jeho južnej strane. Tu sa vypína osamelý, strmý a vysoký štít, aký vyhľadávajú orly pre svoje kráľovské párenie, pohŕdajúce svedkami a spoločenstvom. „To je ale cesta, môj Bože!" vzdychá Peter. „Ešte horšia ako cesta v údolí Jeftahel," potvrdí Matúš. „Tu však neprší, nie je vlhko a nešmýka sa. A to je už niečo....," poznamená Júda Tadeáš. „To áno! Taká útecha tu je.... Ale to je asi jediné. Len tam choď spokojne, lebo tam ťa nechytia nepriatelia! Ak ťa nestrhne zemetrasenie, tak tam ľudským pričinením nezahynieš!" povie Peter mestu — pevnosti, zovretému v svojom úzkom obrannom prstenci, s domami …Více
391. Uzdravenie malomocného Elizea z Engadi 22. február 1946 1 Museli urýchliť čas svojho odchodu, možno i na radu samotných obyvateľov Engadi, pretože je tmavá noc a mesiac, ktorý sa blíži k splnu, osvecuje mesto veľmi jasným svetlom. Uličky mesta sú ako strieborné stuhy medzi štvorcovými domami a múrmi záhrad a omietka vyzerá, akoby sa pod čarovnými lúčmi mesačného svitu zmenila na mramor. Palmy a ostatné stromy, ožiarené trblietajúcim sa mesačným svitom, nadobúdajú tajuplný vzhľad. Fontány a malé potôčiky vôd vyzerajú ako vodopády a diamantové náhrdelníky. Z konárov stromov sláviky vyludzujú reťazce zlatých nôt a pripájajú svoje zázračné hlasy k žblnkotu vôd, ktorých zvuk je v noci jasnejší. Mesto spí. S Ježišom, ktorý sa chystá na odchod, sú ľudia z domov, v ktorých poskytli pohostinstvo jemu a apoštolom. Pripojili sa k nim niekoľkí ďalší obyvatelia. Predstavený synagógy kráča po Ježišovom boku. V nijakom prípade sa nechce vzdať toho, aby ho odprevadil, kým sa nedostanú do otvorenej …Více
111. W BETLEJEM GALILEJSKIM Napisane 9 sierpnia 1945. A, 5998-6024. Jest wieczór, gdy przybywają do Betlejem Galilejskiego. Zaczynam rozumieć, że tereny o tej nazwie leżą na pofałdowanych wzgórzach, otoczone zielenią, lasami, łąkami. Wypasa się na nich stada, które schodzą nocą do owczarni. Niebo jest czerwone. To pamiątka po kończącym się, silnym zachodzie. W powietrzu brzmi pasterska muzyka dzwonków i drżące beczenie stada. Mieszają się z nimi radosne krzyki dzieci oraz głosy nawołujących je matek. «Judaszu, synu Szymona, idź z Szymonem poszukać mieszkania dla nas i niewiast. Gospoda jest pośrodku osady. Tam się spotkamy.» Judasz i Zelota wykonują posłusznie polecenie, a Jezus odwraca się do Matki i mówi: «Tym razem nie będzie jak w tamtym Betlejem. Znajdziesz miejsce na spoczynek, Moja Matko. W tym czasie nie ma wielu podróżnych i nie ma edyktu.» 506 «O tej porze roku byłoby nawet miło spać na łąkach lub przy tych stadach, pomiędzy jagniętami» – [mówi] Maryja i uśmiecha się do Swego …Více
110. MATKA POUCZA MARIĘ Z MAGDALI Napisane 8 sierpnia 1945. A, 5986-5998 «Gdzie robimy postój, mój Panie?» – pyta Jakub, syn Zebedeusza, podczas marszu przez gardziel pomiędzy dwoma wzgórzami. Całkowicie pokrywają je uprawy, są więc zielone od podstawy aż do szczytu. «W Betlejem Galilejskim. Ale podczas najcieplejszych godzin zatrzymamy się na górze, która dominuje nad Meralą. Dzięki temu twego brata po raz drugi uszczęśliwi widok morza.» Jezus uśmiecha się. Potem dodaje: «My, mężczyźni, moglibyśmy przejść dalszą drogę, ale idą z nami uczennice, które nigdy się nie skarżą, ale których nie powinniśmy nigdy nadmiernie męczyć.» «One nigdy się nie uskarżają, to prawda. My skarżymy się z większą łatwością» – zauważa Bartłomiej. 502 «A jednak one są mniej od nas przyzwyczajone do takiego życia...» – odzywa się Piotr. «Być może dlatego robią to chętnie» – mówi Tomasz. «Nie, Tomaszu. Z miłości czynią to chętnie. Wierz, że naprawdę Moja Matka i także inne panie domów – jak Maria Alfeuszowa, Salome …Více
390. Viera Abraháma z Engadi a podobenstvo o palmovom semienku 21. február 1946 1 Pred západom slnka, ohnivým západom, ktorý belostné domy Engadi sfarbuje do červena a z Mŕtveho mora vytvára hladkú tabuľu čiernej perlorodky, sa Ježiš uberá k hlavnému námestiu. Ide s ním mládenec, ktorý mu poskytol pohostinstvo a teraz ho vedie po krivolakých uliciach svojou architektúrou výrazne orientálneho mesta. V týchto miestach vystavených pôsobeniu ťažkej tabule Soľného mora — a mám dojem, že v letných mesiacoch určite z neho vychádzajú horúce závany —, v miestach takých izolovaných uprostred pustej púšte, na ktorú slnko neľútostne praží a rozpaľuje pôdu, musí byť ono veľmi silné. Obyvatelia Engadi v úsilí ubrániť sa pred slnkom si vybudovali úzke ulice, ktoré vyzerajú ešte užšie pre veľmi vyčnievajúce odkvapy a rímsy domov, takže keď človek vzhliadne hore, vidí len veľmi úzky pásik sýtomodrej oblohy. Domy sú vysoké, takmer všetky dvojposchodové, s terasami, na ktorých sa napriek ich výške rozpína …Více
389. Príchod do Engadi s desiatimi apoštolmi 20. február 1946 1 Hoci pútnici sú unavení z dlhého pochodu po strmých chodníkoch, ktorý zdolali možno v dvoch etapách od západu slnka po dnešné brieždenie, nemôžu sa zdržať a nevykríknuť od údivu, keď prejdú posledný úsek cesty cez kopec trblietajúci sa v prvom rannom slnku sťa diamanty. Otvorí sa im široký výhľad na Mŕtve more, rozprestierajúce sa pred nimi v celej šírke.* Nasleduje skica MV, v ktorej strede je Mar Morto (Mŕtve more), na jeho západnom brehu v štvorčeku je Engadi a ďalej na západe je dvakrát napísané deserto (púšť). * Na západnom brehu je medzi morom a pohorím úzka nížina. Pohorie je nízke a tvorí ho posledná vlna horskej reťaze Judejského pohoria, postrčená dopredu k opustenej pláži, kde i zostala s krásnou vegetáciou, keď ponechala medzi sebou a ďalšou horskou reťazou holú púšť. Vrchy na východnom brehu však padajú takmer kolmo do mora. Je priam vidieť, že pri strašnej zemskej katastrofe došlo k zosunu pôdy takto, čistým …Více
109. SZABAT W SYNAGODZE W NAZARECIE [por. Mk 6,1-6] Napisane 7 sierpnia 1945. A, 5954-5985 To znowu synagoga w Nazarecie, tym razem w dniu szabatu. Jezus przeczytał mowę przeciw Abimelekowi i kończy na słowach: «... niech ogień wyjdzie z krzewu cierniowego i niech spali cedry libańskie.» Potem oddaje rulon przewodniczącemu synagogi. «Reszty nie przeczytasz? To byłoby dobre dla zrozumienia mowy» – mówi mu przewodniczący. 495 «To nie jest konieczne. Czas Abimeleka jest odległy. Ja odnoszę antyczną mowę do czasu obecnego. Posłuchaj, ludu Nazaretu. Znacie już z pouczeń przewodniczącego waszej synagogi zastosowanie mowy przeciw Abimelekowi. Rzeczywiście, został on w swoim czasie pouczony przez rabbiego, a ten – przez innego rabbiego i tak było przez wieki. Zawsze w ten sam sposób i z takimi samymi wnioskami... Ode Mnie usłyszycie inne wyjaśnienie. I proszę was też, żebyście potrafili posłużyć się swą inteligencją: nie bądźcie jak liny oplecione na wyciągu studni, które – dopóki się nie zużyją …Více
388. Na miestach zasiahnutých Božím trestom. Odporúčania Judášovi, ktorý odíde do Betánie so Šimonom Horlivcom 19. február 1946 1 Museli pokračovať za jasnej mesačnej noci, keď si niekoľko hodín odpočinuli v nejakej jaskyni a na svitaní sa vydali znova na cestu. Sú viditeľne unavení z namáhavej chôdze po rozdrvených kameňoch a medzi pichľavými kríkmi a plaziacimi sa lianami, čo sa im zamotávajú do nôh. Pochod vedie Šimon Horlivec, ktorý sa zrejme veľmi dobre vyzná v tých miestach a ospravedlňuje sa za namáhavú chôdzu, akoby on bol príčinou ich ťažkostí. „Keď sa znova dostaneme na vrchy, ktoré vidíte, potom sa nám pôjde lepšie a sľubujem vám hojnosť divého medu a čistej vody..." „Vody? Vrhnem sa do nej! Piesok mi vyžral nohy akoby som kráčal po soli a celá pokožka ma páli. 2 To sú ale prekliate miesta! Ó, cítiť, naozaj, cítiť, že sme blízko miest, ktoré boli potrestané ohňom z nebies! * Pozri Gn 19, 23-25.* Niečo z toho zostalo vo vetre, v zemi, v tŕňoch, vo všetkom!" zvolá Peter. „A …Více
108. JEZUS W NAZARECIE Napisane 6 sierpnia 1945. A, 5941-5953 Pierwszy postój, jaki Jezus zrobił w Nazarecie, był w domu Alfeusza. Właśnie ma wejść do ogrodu, kiedy spotyka Marię Alfeuszową, wychodzącą z dwoma miedzianymi amforami, aby pójść do źródła. «Pokój tobie, Mario!» – mówi Jezus i całuje Swą krewną, która – jak zawsze serdeczna – całuje Go z okrzykiem radości. «To będzie z pewnością dzień pokoju i radości, mój Jezu, bo Ty przybyłeś! O, moi ukochani synowie! Jaka to radość dla waszej mamy widzieć was!» – i całuje serdecznie swoich dwóch synów, którzy znaleźli się natychmiast za Jezusem. «Zostaniecie dziś ze mną, prawda? Właśnie rozpaliłam piec na chleb. Miałam iść po wodę, aby już nie musieć przerywać pieczenia.» «Mamo, my pójdziemy» – mówią synowie, biorąc amfory. «Jakże oni są dobrzy, prawda, Jezu?» «Bardzo» – potwierdza Jezus. «Ale dla Ciebie też, prawda? Bo gdyby mieli Cię kochać mniej niż mnie, wtedy byliby mi mniej drodzy.» «Nie obawiaj się, Mario. Są dla Mnie samą radością.» …Více
387. V Galgale. Žobrák Hegláš a pokúšajúci zákonníci. Apoštoli sú prirovnaní k dvanástim kameňom z Jozueho zázraku 18. február 1946 1 Neviem, aká je Galgala teraz. V čase, keď do nej vchádza Ježiš, je to obyčajné palestínske mesto, dosť husto obývané, rozložené na nízkom pahorku pokrytom väčšinou vinicami a olivami. Slnko je však také silné, že tu pestujú aj obilniny zasiate pod stromami alebo medzi radmi viníc. A dozrievajú napriek lístiu nad sebou, pretože slnko riadne praží a cítiť vplyv blízkej púšte. Vládne tu prach, krik, špina a zmätok trhového dňa. A nevyhnutní ako údel sú tu zvyčajní horliví a nepresvedčení farizeji a zákonníci, ktorí s veľkými gestami debatujú a vysvetľujú svoje učenie v najlepšom rohu námestia a predstierajú, že nevidia alebo nepoznajú Ježiša. Ježiš kráča ďalej. Ide sa najesť na malé bočné námestie takmer na okraji mesta, ktoré je celé v tieni pod navzájom pospletanými konármi všelijakých druhov stromov. Mám dojem, že je to kus kopca, ktorý bol len nedávno …Více
108. JEZUS W NAZARECIE Napisane 6 sierpnia 1945. A, 5941-5953 Pierwszy postój, jaki Jezus zrobił w Nazarecie, był w domu Alfeusza. Właśnie ma wejść do ogrodu, kiedy spotyka Marię Alfeuszową, wychodzącą z dwoma miedzianymi amforami, aby pójść do źródła. «Pokój tobie, Mario!» – mówi Jezus i całuje Swą krewną, która – jak zawsze serdeczna – całuje Go z okrzykiem radości. «To będzie z pewnością dzień pokoju i radości, mój Jezu, bo Ty przybyłeś! O, moi ukochani synowie! Jaka to radość dla waszej mamy widzieć was!» – i całuje serdecznie swoich dwóch synów, którzy znaleźli się natychmiast za Jezusem. «Zostaniecie dziś ze mną, prawda? Właśnie rozpaliłam piec na chleb. Miałam iść po wodę, aby już nie musieć przerywać pieczenia.» «Mamo, my pójdziemy» – mówią synowie, biorąc amfory. «Jakże oni są dobrzy, prawda, Jezu?» «Bardzo» – potwierdza Jezus. «Ale dla Ciebie też, prawda? Bo gdyby mieli Cię kochać mniej niż mnie, wtedy byliby mi mniej drodzy.» «Nie obawiaj się, Mario. Są dla Mnie samą radością.» …Více
386. Cestou na západný breh Jordánu 17. február 1946 1 Ježiš je znova na ceste. Kráča na juh popri meandroch rieky a hľadá niekoho, kto by ho previezol na druhý breh. Všetci apoštoli sú okolo neho a rozprávajú sa o udalostiach posledných dní, ktoré strávili v Šalamúnovej dedinke a v jeho dome. Ako som pochopila, zostali tam, kým sa nerozšírila v nepriateľských kruhoch správa o Ježišovej prítomnosti. Keď sa tak stalo, odišli a starostlivosť o domček, ktorý opäť dali do poriadku, prenechali na starého Ananiáša, ktorý je teraz spokojný vo svojej už nie bezútešnej chudobe. „Dúfajme, že terajší stav duší potrvá," povie Bartolomej. „Ak sem budeme prichádzať častejšie, ako hovorí Učiteľ, udržíme ich v takom rozpoložení," odpovie Júda Alfejov. „Chudák starček, plakal! Obľúbil si nás....," povie Ondrej, ktorý je tiež dojatý. 2 „Mne sa páčila jeho posledná reč. Pravda, Učiteľ, že hovoril ako múdry človek?" povie Jakub Zebedejov. Ja vravím, že hovoril ako svätý!" zvolá Tomáš. „Áno. A budem mať na …Více
107. JAN POWTARZA PRZEMOWĘ JEZUSA [WYGŁOSZONĄ] NA GÓRZE TABOR Napisane 5 sierpnia 1945. A, 5925-5940 Wszyscy idą właśnie chłodnym skrótem, prowadzącym do Nazaretu. Wydaje się, jakby zbocza wzniesień galilejskich zostały stworzone tego ranka, tak obmyła je niedawna burza, a rosa strzeże ich blasku i świeżości. Wszystko błyszczy w pierwszych promieniach słońca. Powietrze jest tak przejrzyste, że odkrywa się wszelkie szczegóły gór bliższych lub dalszych i daje to wrażenie promiennej lekkości. Kiedy osiągają szczyt wzniesienia, zachwyca ich widok: skrawek jeziora najwyższej piękności w tym porannym świetle. Wszyscy podziwiają, naśladując Jezusa. Maria z Magdali jednak szybko odrywa wzrok od tego widoku, szukając czegoś z innej strony. Jej wzrok zatrzymuje się na górskich szczytach, które są na północnym zachodzie w stosunku do miejsca, w którym jest obecnie. Wydaje się, że nie znajduje. Zuzanna, która jest z nimi, pyta: «Czego szukasz?» «Chciałabym rozpoznać górę, na której spotkałam …Více
106. W DOMU W KANIE Napisane 4 sierpnia 1945. A, 5902-5924 W domu w Kanie jest święto z okazji przybycia Jezusa. To święto nieco mniejsze niż to, jakie miało miejsce przy cudzie w czasie zaślubin. Brak muzyków, nie ma gości, dom nie jest przyozdobiony kwiatami i zielonymi palmami, nie ma stołów dla licznych gości ani starosty przy kredensach, ani stągwi napełnionych wodą. Nad wszystkim jednak góruje miłość, jaką teraz okazuje się w słusznej formie i wymiarze [Jezusowi], nie jako gościowi - [zwykłemu] człowiekowi – być może nieco spokrewnionemu – lecz jako Gościowi - Nauczycielowi, którego prawdziwą Naturę znają oraz uznają i którego słowo [przyjmują ze] czcią jako Boskie. Także serca [mieszkańców] Kany kochają w pełni Wielkiego Przyjaciela. Jezus ukazał się w Swej lnianej szacie u wejścia do ogrodu, pośród zieleni ziemi i czerwieni zmierzchu. Upiększa wszystko Swą obecnością, udzielając pokoju nie tylko duszom, ku którym zwraca się ze Swym powitaniem, lecz nawet rzeczom. Faktycznie, …Více