mle ble ble

SWII to oficjalny koniec Kościoła Katolickiego i dostosowanie do świata, a nie Bożych nakazów. Spotkanie w Asyżu wprowadza do Kościoła wspólnotę różnych religii z udziałem Jana Pawła II, a Kościół synodalny zapowiedziany przez ,,Franciszka II,, to dalszy ciąg rewolucji.

"Niejeden czcigodny kapłan broniący Tradycji Świętej jednocześnie bronił Soboru Watykańskiego II mówiąc, że to nie sobór Watykański II zniszczył Kościół, ale jego zła interpretacja. Mowa o „soborze mediów” i „soborze ojców” Benedykta XVI miała na celu to samo: autoryzować sobór jako prawy, i zrzucić odpowiedzialność za zniszczenia nie na hierarchię, która na to pozwoliła, przeprowadziła, i zaakceptowała, ale na „interpretatorów”. Konkretne nazwiska heretyków i odstępców, którzy pisali dokumenty i wymuszali czy przeprowadzali ich przyjęcie na soborze miało to ukryć, zamienić na „mgłę” której nie da się uchwycić, odpowiedzialności wszystkich i nikogo.
Rewolucjoniści i postępowcy także ci soborowi, przemyśleli strategię, i kiedy podnosi się głos kogoś świadomego, krzyczący, że niszczy się doktrynę i dyscyplinę, że coś robi się bezprawnie, pozwalali cofnąć się o jeden krok w tył, o jeden autorytet mniej radykalny, o naukowca, który jeszcze pięknie mówił o prawdzie, ostrożnie ją omijając. Nie pozwalają wracać do czystej prawdy, czystej dyscypliny, ale kierują do poprzedniego etapu, aby nadal stać na drodze reformacji. Takim półkrokiem w tył jest powoływanie się na Ratzingera, na to, że sobór jest dobry ale źle go zrozumiano itd, że trzeba go odczytywać w hermeneutyce ciągłości. Nie jest to prawda. Sobór ma w sobie kłamstwo i przewrotność, jest oparty na manipulacji i zastanawiamy się, jakie mechanizmy sprawiły, że ojcowie soborowi nie zauważyli kłamstw tak bezczelnych. Czy z powodu wielomówstwa soborowego, w którego trzęsawisku można było pluć na Kościół a ojcowie tego nie zauważyli? Dziwimy się. Bowiem zapoznając się z dokumentami soborowymi, śledząc tylko jeden wątek dochodzimy do wniosku, że sobór był dziełem przewrotnego i cynicznego, wykonanego na zimno kłamstwa, gdzie delikatność i jasność nauki Kościoła z całą, zimną wyrachowaną przebiegłością została zmielona trybami modernistycznej machiny, z całą jadowitą nienawiścią i pogardą dla Kościoła, na zimny, szary proch.
Prześledziliśmy temat diakonatu w Tradycji Świętej i w naukach ostatniego soboru.
Sobór Watykański II, Konstytucja dogmatyczna o Kościele, 29, twierdzi:
„Na niższym stopni hierarchii stoją diakoni, na których nakłada się ręce nie dla kapłaństwa, lecz dla posługi. (…) Zadaniem diakona, stosownie do tego, co mu wyznaczy kompetentna władza, jest uroczyste udzielanie chrztu, przechowywanie i rozdzielanie Eucharystii, asystowanie i błogosławienie w imieniu Kościoła związkom małżeńskim, udzielanie wiatyku umierającym, czytanie wiernym Pisma Świętego, nauczanie i napominanie ludu, przewodniczenie nabożeństwu i modlitwie wiernych, sprawowanie sakramentaliów, przewodniczenie obrzędowi żałobnemu i pogrzebowemu. (…). A ponieważ te obowiązki nader konieczne dla życia Kościoła, z trudem tylko mogą być spełniane w wielu okolicach przy panującej dziś dyscyplinie Kościoła łacińskiego, można będzie w przyszłości przywrócić diakonat jako właściwy i trwały stopień hierarchiczny. Do kompetentnych zaś rozmaitego rodzaju terytorialnych Konferencji Biskupów, za aprobatą samego papieża, należy rozstrzyganie, czy i gdzie jest rzeczą dogodną ustanowić tego rodzaju diakonów dla sprawowania opieki duszpasterskiej. Za zgodą Biskupa Rzymskiego będzie można udzielać diakonatu takiego mężom dojrzałym, również żyjącym w stanie małżeńskim a także zdatnym do tego młodzieńcom, dla których jednak obowiązek celibatu winien pozostać w mocy”.
Perfidia tej, zwanej „dogmatyczną” konstytucji, jest wielopiętrowa.
Co do obowiązków diakona, dokumenty na które powołuje się sam sobór, twierdzą inaczej:
„Diakon nie błogosławi, nie rozdziela poświęconego daru, ale przyjmuje od biskupa i prezbitera; nie chrzci, nie składa ofiary, gdy ofiarę składa biskup lub prezbiter diakon rozdziela poświęcony dar nie jako kapłan ale jako pomocnik kapłanów” Konstytucje Apostolskie VIII, 28, 4"
Fałszerstwa dyscypliny Kościelnej Soboru …
I z hermeneutyki ciągłości ... dupa.

"PAPIEŻ LEON XIV MOŻE UCZYNIĆ GŁÓWNY NURT KOŚCIOŁA KATOLICKIEGO TRADYCYJNYM"
---
Ta, jasne - zwłaszcza, cytując bluźnierczą Evangelii Gaudium, Bergoglio (z posoborowym duraczeniem np. że Kościół święty ma się ubogacać wartościami judaizmu talmudycznego) w przemówieniu inauguracyjnym do kardynałów .
A co do interpretacji "Soboru Watykańskiego II" to akurat hermeneutyka zerwania jest bardziej racjonalna niż hermeneutyka naciągania Ratzingera. Bo jak pogodzić pitu-pitu o masońskiej zasadzie wolności religijnej, prawdzie i świętości w fałszywych religiach niechrześcijańskich, Ducha Świętego, który przynosi rzekomo zbawienie za pomocą sekt protestanckich, rzekomo w komunii ale niedoskonałej, bluźnierstwo Lumen Gentium że katolicy z wyznawcami sekty Mahometa adorują razem jednego Boga oraz urojenia Gaudium et spes że Chrystus zjednoczył się z każdym człowiekiem (także nieochrzczonym) z ortodoksyjną doktryną katolicką?
To się nie da.

To znowu dwa kroki w tył, żeby autoryzować przed "maluczkimi" bezprawie i podstęp, z którego za Franciszka spadły gacie i zobaczyliśmy nicość spod frazesów o ciągłości. Nie ma ciągłości, bo sabat watykański był podstępem.
Fałszerstwa dyscypliny Kościelnej Soboru Watykańskiego II, czyli hagada zamiast praw apostolskich.

Nic z tego. Nie ma łączności z Tradycja w SVII i nie ma możliwości "interpretować" go tradycyjnie.
Sobór Watykański II przeciwko sakramentalnemu charakterowi kapłaństwa.