Syllabus błędów Bractwa św. Piusa X
1. Arcybiskup Lefebvre, który konsekrował biskupów wbrew wyraźnej woli Ojca Świętego, nie popełnił aktu schizmatyckiego.
„Ponieważ prawo do udzielania święceń biskupich należy wyłącznie do Stolicy Apostolskiej, jak wyjaśnia Sobór Trydencki; nie może być ono przywłaszczone przez żadnego biskupa ani metropolitę bez tego, byśmy byli zobowiązani uznać zarówno wyświęconych, jak i wyświęcających za schizmatyków, przez co ich przyszłe działania stałyby się nieważne.” (Pius VI, Charitas, 13 kwietnia 1791, nr 10)
2. Arcybiskup Lefebvre, który konsekrował biskupów wbrew woli Ojca Świętego, naruszył jedynie prawo kościelne, a nie prawo Boże, które przekazuje papieżowi prawo mianowania.
„Nie powinniśmy przemilczać Naszego prawa do wyboru biskupa spośród kandydatów innych niż trzej przedstawieni, jeśli Stolica Apostolska w przyszłości zostałaby zmuszona do skorzystania z tego prawa. Lecz nawet gdybyśmy milczeli, to prawo i obowiązek Stolicy św. Piotra pozostałyby nienaruszone. Albowiem prawa i przywileje, które sam Chrystus nadał tej Stolicy, mogą być wprawdzie atakowane, lecz nigdy zniszczone; żaden człowiek nie ma władzy zrzec się prawa Bożego.”
(Pius IX, Quartus Supra, 31)
3. Rzym nigdy nie zamierzał przyznać arcybiskupowi Lefebvre’owi biskupa ani ustalić oficjalnej daty jego konsekracji biskupich. Moderniści w Watykanie czekali, aż umrze.
„Ojciec Święty potwierdza to, co już wcześniej zasugerowałem w jego imieniu, mianowicie że jest gotów mianować członka Bractwa biskupem i przyspieszyć zwykły proces nominacyjny, tak aby konsekracja mogła się odbyć w dniu zakończenia tego Roku Maryjnego, 15 sierpnia.”
(List kardynała Ratzingera do arcybiskupa Lefebvre’a, 30 maja 1988)
4. Z powodu kryzysu w Kościele biskupi Bractwa św. Piusa X mogą zgodnie z prawem głosić kazania i udzielać wszystkich sakramentów bez zgody papieża.
„Jeśli ktoś twierdzi, że biskupi…, którzy nie zostali prawomocnie wyświęceni ani posłani przez władzę kościelną i kanoniczną, lecz przychodzą skądinąd, są prawowitymi szafarzami słowa i sakramentów: niech będzie wyklęty.”
(Sobór Trydencki, sesja 23, o sakramencie święceń, rozdz. 4, kanon 7)
5. Z powodu kryzysu w Kościele nieprawomocnie konsekrowani biskupi Bractwa mają prawo do głoszenia i posiadają „uzupełniającą jurysdykcję” do udzielania sakramentów.
„Stąd wynika, że biskupi, którzy nie zostali mianowani ani zatwierdzeni przez Stolicę Apostolską, lecz przeciwnie – zostali wybrani i konsekrowani wbrew jej wyraźnym poleceniom, nie posiadają żadnej władzy nauczania ani jurysdykcji, ponieważ jurysdykcja przechodzi na biskupów jedynie przez Rzymskiego Pontyfika.”
(Pius XII, encyklika Ad Sinarum Gentem, 29 czerwca 1958)
6. Bractwo św. Piusa X nigdy nie zostało uznane za schizmatyckie.
„Takie nieposłuszeństwo – które w praktyce oznacza odrzucenie prymatu rzymskiego – stanowi akt schizmatycki… Każdy powinien wiedzieć, że formalna przynależność do schizmy jest ciężkim grzechem przeciwko Bogu i pociąga za sobą karę ekskomuniki przewidzianą przez prawo kościelne.”
(Papież Jan Paweł II, Ecclesia Dei)
7. Słyszałem niektórych biskupów, kanonistów i „ekspertów” na YouTube mówiących, że arcybiskup Lefebvre i wyświęceni przez niego biskupi nigdy nie zostali ważnie ekskomunikowani.
„Nauczamy ponadto i oświadczamy, że on (papież) jest najwyższym sędzią wiernych oraz że we wszystkich sprawach należących do rozstrzygnięcia Kościoła można odwoływać się do jego trybunału, a nikt nie ma prawa ponownie rozpatrywać wyroku Stolicy Apostolskiej, ponieważ nie istnieje wyższa władza; ani też nikt nie może prawomocnie osądzać jego wyroku. Dlatego błądzą ci, którzy twierdzą, że wolno odwoływać się od wyroków papieży rzymskich do soboru powszechnego, jakoby ten miał większą władzę niż Rzymski Pontyfik.”
(Pastor Aeternus, Sobór Watykański I)
8. Ekskomunika Bractwa była niesprawiedliwa, dlatego nie trzeba jej słuchać. Bractwo może ignorować wszelkie cenzury papieża i biskupów miejsca.
„Kapłani Chrystusa, którzy żyją według Jego prawa i znają Pismo Święte oraz pragną nauczać lud, powinni głosić kazania, nie będąc powstrzymywani przez rzekomą ekskomunikę. Jeśli jednak papież lub inny prałat nakaże takiemu kapłanowi, aby nie głosił, podwładny nie jest zobowiązany do posłuszeństwa.”
(Denzinger, Sources of Dogma, błędy potępione przeciw wierze, nr 643)
9. Miłość do dusz zobowiązuje Bractwo do nieposłuszeństwa wobec złych papieży i biskupów. Dlatego arcybiskup Lefebvre nie obawiał się ekskomuniki. Najwyższym prawem Kościoła jest zbawienie dusz.
„Lęk przed niesprawiedliwą ekskomuniką nigdy nie powinien powstrzymywać nas od wypełniania obowiązku; nigdy nie jesteśmy oddzieleni od Kościoła, nawet jeśli przez złośliwość ludzi wydaje się, że zostaliśmy z niego wyłączeni, dopóki pozostajemy zjednoczeni przez miłość z Bogiem, z Jezusem Chrystusem i z samym Kościołem.”
(Denzinger, Sources of Dogma, błędy potępione przeciw wierze, nr 1441)
10. Arcybiskup Lefebvre został posłany przez Boga i otrzymał szczególną łaskę, by w nadzwyczajny sposób uratować Kościół, co wymagało nieposłuszeństwa wobec papieża.
„Nie wystarczy, aby ktoś zuchwale twierdził, że został posłany przez Boga, ponieważ każdy heretyk mógłby tak o sobie powiedzieć; musi raczej udowodnić to niewidzialne posłannictwo przez cuda albo przez szczególne świadectwo Pisma Świętego.”
(Papież Innocenty III, Cum Ex Injuncto, 1199)
11. Arcybiskup Lefebvre podjął się ratowania Tradycji, ponieważ w przeciwnym razie nie byłoby biskupów, którzy mogliby wyświęcać wszystkich seminarzystów przychodzących do niego.
„Powiedziano również, że po mnie moje dzieło zniknie, ponieważ nie będzie biskupa, który mógłby mnie zastąpić. Jestem przekonany o czymś przeciwnym; nie martwię się tym. Mógłbym umrzeć jutro, lecz Pan rozwiązuje wszystkie problemy. Na świecie znajdzie się wystarczająco wielu biskupów, aby wyświęcić naszych seminarzystów – wiem o tym. Nawet jeśli teraz milczy, jeden czy drugi z tych biskupów otrzyma od Ducha Świętego potrzebną odwagę, aby powstać.”
(Arcybiskup Lefebvre, List otwarty do zagubionych katolików, rozdz. 23)
12. Ponieważ ekskomuniki czterech biskupów Bractwa zostały zniesione, kapłani i biskupi Bractwa są ponownie prawowitymi urzędnikami Kościoła katolickiego.
„Bractwo nie posiada żadnego statusu kanonicznego w Kościele, a jego duchowni – nawet jeśli zostali uwolnieni od kary kościelnej – nie sprawują żadnego prawowitego urzędu w Kościele.”
(Papież Benedykt XVI, list do biskupów o zniesieniu ekskomunik)
13. Ponieważ kara kościelna za schizmę została zniesiona, Bractwo nie jest już winne grzechu schizmy, mimo że odmawia podporządkowania się papieżowi i biskupom miejsca.
„Schizma jest odmową poddania się Rzymskiemu Pontyfikowi lub pozostawania we wspólnocie z członkami Kościoła, którzy mu podlegają.”
(Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 2089)
14. Z powodu kryzysu w Kościele należy być posłusznym papieżowi tylko w sprawach wiary i moralności, a nie w kwestiach dyscypliny i zarządzania Kościołem.
„Dlatego nauczamy i oświadczamy, że na mocy ustanowienia naszego Pana Kościół rzymski posiada wyższość zwyczajnej władzy nad wszystkimi innymi Kościołami, a ta władza jurysdykcyjna Rzymskiego Pontyfika, która jest prawdziwie biskupia, jest bezpośrednia; wszyscy – jakiegokolwiek rytu i godności, zarówno pasterze, jak i wierni, zarówno pojedynczo, jak i wspólnie – są zobowiązani do podporządkowania się jej na mocy obowiązku hierarchicznego posłuszeństwa i prawdziwej uległości – nie tylko w sprawach wiary i moralności, lecz także w tych, które dotyczą dyscypliny i zarządzania Kościołem na całym świecie… Jest to nauka prawdy katolickiej, od której nikt nie może odstąpić bez utraty wiary i zbawienia.”
(Pastor Aeternus, Sobór Watykański I)
15. Poprzez sprzeciw wobec papieży od czasu Soboru Watykańskiego II Bractwo uratowało dusze.
„Nie może być świętości w oddzieleniu od papieża.”
(Papież św. Pius X, przemówienie z 18 listopada 1912)
16. Bractwo św. Piusa X pozostaje dobrymi katolikami, nawet jeśli nie są posłuszni papieżom posoborowym w kwestiach dyscypliny i zarządzania Kościołem.
„Ci, którzy chlubią się tytułem ‘katolika’, muszą być nie tylko zjednoczeni w wierze i prawdzie dogmatycznej [z papieżem], lecz także poddani mu w sprawach liturgicznych i dyscyplinarnych.”
(Błogosławiony papież Pius IX, Non Sine Gravissimo, 1863)
17. Papież nie ma pełnej władzy nad katolikami w sprawach dyscypliny i zarządzania Kościołem. Można być mu nieposłusznym, nawet jeśli jego polecenia nie są grzeszne – jak wtedy, gdy arcybiskup Lefebvre był nieposłuszny papieżowi Janowi Pawłowi II, konsekrując biskupów wbrew jego wyraźnej woli.
„Jeśli ktoś twierdzi, że Rzymski Pontyfik ma jedynie urząd nadzoru lub kierownictwa, a nie pełną i najwyższą władzę jurysdykcyjną nad całym Kościołem, nie tylko w sprawach wiary i moralności, lecz także w tych, które dotyczą dyscypliny i zarządzania Kościołem… niech będzie wyklęty.”
(Denzinger, Sources of Dogma, błędy potępione przeciw wierze, nr 3064)
18. Papież nie może po prostu wprowadzać dużych zmian w Mszy. Liturgia musi rozwijać się organicznie w czasie.
„Ponadto [Sobór] oświadcza, że ta władza zawsze istniała w Kościele, aby w zarządzaniu sakramentami – przy zachowaniu ich istoty – ustanawiać lub zmieniać to, co uzna za najbardziej stosowne.”
(Sobór Trydencki, sesja 21, rozdz. 2)
19. Papież nie może po prostu wprowadzić nowego rytu Mszy.
„Stąd wynika, że tylko Najwyższy Pontyfik ma prawo uznawać i ustanawiać wszelkie praktyki kultu Bożego, wprowadzać i zatwierdzać nowe obrzędy oraz zmieniać te, które uzna za wymagające zmiany.”
(Papież Pius XII, Mediator Dei, 58)
20. Nowa Msza jest sama w sobie zła, nawet jeśli jest sprawowana z należną czcią.
„Jeśli ktoś twierdzi, że przyjęte i zatwierdzone obrzędy Kościoła katolickiego, zwyczajowo używane przy udzielaniu sakramentów, mogą być pogardzane… niech będzie wyklęty.”
(Sobór Trydencki, kanon 13, o sakramentach w ogólności)
21. Sama Nowa Msza – nie tylko nadużycia liturgiczne – prowadzi dusze do piekła.
„Jeśli ktoś twierdzi, że ceremonie, szaty i zewnętrzne znaki używane przez Kościół katolicki przy sprawowaniu Mszy są raczej bodźcami do bezbożności niż do pobożności, niech będzie wyklęty.”
(Sobór Trydencki, kanon 7, o Ofierze Mszy)
22. Możemy ufać tylko Bractwu św. Piusa X, ponieważ reszta Kościoła jest „skażona” przez uznanie, że Nowa Msza papieża Pawła VI została prawomocnie promulgowana.
„Oświadczamy, że uznajemy ważność Ofiary Mszy i sakramentów sprawowanych z intencją czynienia tego, co czyni Kościół, zgodnie z obrzędami wskazanymi w typicznych wydaniach Mszału Rzymskiego i sakramentarzy, prawomocnie promulgowanych przez papieży Pawła VI i Jana Pawła II.”
(Biskup Fellay, były przełożony generalny Bractwa, Doctrinal Preamble, wysłane do Rzymu 15 kwietnia 2012)
23. Bractwo św. Piusa X nie jest tym samym co liberalni odstępcy w Kościele, którzy odrzucają jego autorytet.
„Cechą charakterystyczną liberałów jest odrzucenie autorytetu – czy to autorytetu prawdy dogmatycznej, prawa Bożego, czy autorytetu Kościoła.”
(Arcybiskup Lefebvre, Oni Go zdetronizowali, s. 14)