Przeciw smutkowi
Gdy świat w obłędzie pogrążony,
gdy śmiech nad światem z nieb rozbrzmiewa,
niech modli się ten kto strapiony,
gdy spokój zyska – niechaj śpiewa.
Choć wielu straszny smutek zgnębił
niech dusza twa ku Bogu wstanie:
radością usta On napełni,
wesela wargi zaś wołaniem.
Śpiewaj radośnie wraz z stworzeniem,
gdy dusza nękać chce stroskana
i Bogu służ z zadowoleniem,
i radość znajduj w domu Pana.
I kołacz wciąż do drzwi zamkniętych,
Bóg twą natrętność zauważy,
odpowie Jego uśmiech święty
na ufny uśmiech z dziecka twarzy.
Byś znalazł wśród błogosławionych
śmiech, co rozpędzi resztki cieni,
gdy otrze z oczu łzę strapionych
Bóg, smutek w radość zaś zamieni.