TO NIE ZIARNO JEST SŁABE - TO SERCE MOŻE BYĆ ZAMKNIĘTE

Chrystus siada nad jeziorem, tłumy stoją na brzegu, a On mówi o czymś bardzo prostym: o siewcy, ziarnie i ziemi. Nie zaczyna od wielkich pojęć. Bierze obraz, który każdy mógł zrozumieć. A jednak pod tym obrazem ukrywa się surowa prawda o duszy człowieka.
Siewca wychodzi siać.
Ziarno pada hojnie. Nie tylko na ziemię idealną. Pada także na drogę, skałę i ciernie. Bóg nie jest skąpy w dawaniu słowa. Ono przychodzi do człowieka przez Ewangelię, kazanie, upomnienie, spowiedź, poruszenie sumienia, cierpienie, wydarzenie, które nagle zatrzymuje nasze życie. Problem nie leży w ziarnie. Problem zaczyna się w glebie.
Pierwsze ziarno pada na drogę. Ziemia jest ubita, twarda, deptana. Zanim ziarno zdąży przeniknąć głębiej, ptaki je wydziobują.
To serce, po którym wszystko przechodzi, ale nic nie wchodzi. Człowiek słyszy Ewangelię, ale nie dopuszcza jej do sumienia. Słowo odbija się od powierzchni, bo dusza jest zadeptana przez pośpiech, hałas, przyzwyczajenie do grzechu i duchową obojętność. Taki …Więcej