"John Lamont słusznie twierdzi, że od Franciszka posoborowy konserwatyzm umarł, gdyż nie-pontyfikaty Bergoglio i Prevosta stoją w sprzeczności nie tylko z Tradycją do Vat. II, ale także z tradycją od Vat. II do "pontyfikatu" Bergoglio włącznie."
---
W rewolucji nie ma "tradycji" jest płynność i kolejne mądrości kolejnych etapów. Konserwowanie każdego z nich przez utopistów uważających że to co płynne (i już zepsute zarazem) da się konserwować można od biedy nazwać konserwatyzmem. Nie można się jednak łudzić że ma on jakiekolwiek szanse trwałości. I tak np. wojtylianizm i jego luminarze (m.in. niesławne Opus Dei) należą już do przeszłości.
Jednak jest też punkt wyjścia rewolucji, podstawa/baza - jak to mówił JPII "próg". I tą jest "Vaticanum II", którego dokumenty dostarczyły tezy wyjściowe na tyle oderwane od wcześniejszej Tradycji że daje się je na kolejnych etapach rozwijać. I tu występuje ciągłość od Montiniego po Prevosta, widoczna także w praktyce, choćby braterskich kontredansach z przebierańcami z Canterbury, z których ostatni okazał się kobietą płci przeciwnej.

John Lamont, Bractwo św. Piusa X, święcenia …