MOŻNA WYGLĄDAĆ NA DOBREGO I WCALE NIE KOCHAĆ
Uprzejmy ton. Uśmiech. Poprawne słowa. Gest wykonany dokładnie tak, jak trzeba.
A wewnątrz niechęć, zazdrość, pogarda albo cicha satysfakcja, kiedy drugiemu powinie się noga.
Człowiek potrafi nauczyć się zewnętrznych ruchów miłości, nie posiadając jeszcze jej ducha. Możemy opanować język życzliwości, dobre maniery, nawet pobożne słowa. Możemy tak dobrze pilnować twarzy, że nikt niczego nie zauważy.
Tylko Bóg widzi miejsce, do którego nie dociera żadna poza.
I właśnie dlatego Kościół nie każe nam jedynie postanowić: „od dzisiaj będę bardziej kochać”. Woła do Ducha Świętego, ponieważ miłość nadprzyrodzona nie jest wyłącznie osiągnięciem charakteru. Jest darem.
Święty Paweł napisał, że „miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany” (Rz 5,5).
To zmienia wszystko.
Chrześcijaństwo nie polega na coraz doskonalszym odgrywaniu dobrego człowieka. Duch Święty chce wejść głębiej - tam, gdzie rodzi się zazdrość …Więcej