Chleba naszego powszedniego (1).

Człowiek jest złożony z dwóch części: duszy i ciała. Obie te części potrzebują życia, ażeby zaś żyły, koniecznie potrzebują pokarmu. Ciało, jako materialne, ziemskie, zadowala się pokarmem ziemskim. Jedzenie, picie, odzież, mieszkanie i wszystko to, co służy do utrzymania ciała, jest pokarmem czyli chlebem ciała; a dusza, jako istota duchowa, potrzebuje pokarmu duchownego. Modlitwa więc, post, jałmużna, dobre uczynki, słowo Boże, natchnienia święte, spowiedź, a nade wszystko Komunia Najświętsza; to są pokarmy duszy. Prosząc więc Ojca Niebieskiego: „Chleba naszego powszedniego daj nam”, prosimy o takie pokarmy, czyli o taki chleb dla duszy. O czym teraz naprzód, choć tylko o niektórych ważniejszych pokarmach dla duszy pomówimy.
Mówimy: „Chleba naszego”, to jest chleba dzieci Bożych. Więc modlitwa, nauka Boża, czytanie ksiąg świętych, dobre chrześcijańskie uczynki, Komunia Najświętsza to jest chleb nasz, chleb duszy naszej. Jak ryba bez wody a ptak bez powietrza obyć się nie może …