Garabandal – zapowiedź zniszczenia Fatimy
I ujrzałem Niewiastę siedzącą na Bestii szkarłatnej, pełnej imion bluźnierczych, mającej siedem głów i dziesięć rogów. A Niewiasta była odziana w purpurę i szkarłat, cała zdobna w złoto, drogi kamień i perły, miała w swej ręce złoty puchar pełen obrzydliwości i brudów swego nierządu. A na jej czole wypisane imię – tajemnica (Ap, 17, 3–5).Magisterium Kościoła uznaje z założenia możliwość objawień prywatnych pochodzących od Boga, tym niemniej uznawanie bądź nieuznawanie objawień prywatnych za autentyczne w żaden sposób nie wpływa na prawdziwość naszej Wiary. Ta fundamentalna zasada, będąca od zawsze elementem nauczania Kościoła katolickiego, pozwoli nam już na wstępie nabrać pewnego dystansu do wszystkich objawień prywatnych, a już szczególnie do tych, które nie uzyskały aprobaty Kościoła. Do tego rodzaju zjawień należą przede wszystkim ciągn ące się od przeszło 15 lat „objawienia” tzw. Gospy z Medjugorie, o których poprzedni biskup Mostaru Pavao Zanić wyraził się w następujący sposób: „Błogosławiona Dziewica nie ukazuje się w Medjugorie, objawienia są błędem, franciszkanie pozostają w kłamstwie. Wszystkie te osoby powinny teraz powiedzieć: «Oczywiście, wymyśliliśmy to wszystko»”1.
Przesłanie z Medjugorie zawiera błędy doktrynalne i z tego chociażby powodu nie może pochodzić od Boga2. Jednakże pomijając już nieprawowierność przekazu, wypadki medjugorskie zdają się posiadać jeszcze inny, o tyle charakterystyczny, co niepokojący rys: zdają się swoją niezwykłością, długim czasem trwania, nagłośnieniem przez ogólnoświatowe środki masowego przekazu stopniowo ograniczać, a nawet wypierać skierowane do całego świata przesłanie Najświętszej Maryi Panny z Fatimy3. Warto przy tym zwrócić uwagę, że w historii objawień maryjnych naszego wieku były już wypadki, które pretendowały do uzupełnienia, spełnienia, a nawet reduplikacji Fatimy. Mowa tutaj o tzw. objawieniach Matki Bożej w Garabandal.
Garabandal jest małą, liczącą niespełna 300 mieszkańców wioską, malowniczo położoną w prowincji Santander, w hiszpańskich Pirenejach. W niemalże doskonale zamkniętym, czteroletnim cyklu od niedzieli 18 czerwca 1961 r. do 18 czerwca 1965 r. miały tam miejsce wydarzenia, które jak do tej pory doczekały się jednoznacznie negatywnego stanowiska następujących po sobie biskupów diecezjalnych, popartego przez św. Oficjum, a później przez Kongregację Doktryny Wiary. Zjawiska, o których mowa, określane są najczęściej jako „objawienia Matki Bożej z góry Karmel i św. Michała Archanioła”, a stały się udziałem czterech dziewczynek-wizjonerek w wieku od 11 do 12 lat: Conchity Gonzalez, Marii Dolores (Marii-Loli) Mazon, Hiacynty Gonzalez oraz Marii Cruz Gonzalez.
Stanowisko władz kościelnych w sprawie wypadków garabandalskich sprowadzało się od początku, tak jak w przypadku Medjugorie, do stwierdzenia, że „wszystkie fakty, jakie się wydarzyły we wspomnianej miejscowości, dają się wyjaśnić w sposób naturalny”4. Na przestrzeni siedmiu lat, od 17 sierpnia 1961 r. do 8 maja 1967 r. ordynariat santanderski wydał na ten temat pięć not informacyjnych, z których każda podważała nadprzyrodzony charakter wydarzeń5. Stanowisko to uzyskało poparcie kardynała Ottavianiego, pro-prefekta Kongregacji św. Oficjum, który oficjalnie uznał wyniki prac ordynariatu santanderskiego za w pełni satysfakcjonujące, a co za tym idzie, nie znalazł powodów dla bezpośredniej interwencji św. Oficjum. Oto treść listu kardynała Ottavianiego adresowanego do ówczesnego ordynariusza Santanderu, biskupa Vincente Puchol Montis:
Ekscelencjo,
Listem z ubiegłego października przesłał Ekscelencja tejże Kongregacji dokumenty zebrane przez Komisję Diecezjalną oraz normy wydane przez Ekscelencję na temat „Objawień”, jakie rzekomo miały miejsce w Garabandal.
Ta św. Kongregacja zbadała starannie i uważnie całą dokumentację, łącznie z nadesłaną z innych miejscowości, i doszła ostatecznie do wniosku, iż sprawa sama została już dokładnie zbadana i załatwiona przez Ekscelencję. W rezultacie nie ma powodu, aby św. Kongregacja sama interweniowała.
Dziękuję Ekscelencji za staranność i roztropność, jakiej dał dowód w załatwieniu rzeczonej sprawy. Cieszę się, iż mogę przy okazji wyrazić Ekscelencji własny szacunek i osobiste oddanie.
(-) A. kard. Ottaviani
pro-prefekt
Rzym, dnia 7 marca 19676.
W grudniu 1977 roku nowy biskup Santanderu Juan Antonio del Val potwierdził decyzje swoich poprzedników, a w roku 1985 ustanowił komisję dla ponownego kanonicznego zbadania wypadków garabandalskich. Badanie zakończyło się sporządzeniem oficjalnej dokumentacji, która została wysłana do Rzymu pod koniec listopada 1991 r. Konkluzja komisji była zgodna z wcześniejszymi orzeczeniami. Następca biskupa del Val, bp José Vilaplaua po objęciu diecezji santanderskiej 29 września 1991 r. zwrócił się do Kongregacji Doktryny Wiary z prośbą o stanowisko w sprawie „objawień” w Garabandal. 28 listopada 1992 r. otrzymał odpowiedź, w której Kongregacja podziela stanowisko św. Oficjum z lat sześćdziesiątych, tj. uznaje wszystkie poprzednie orzeczenia oraz wyniki pracy komisji za satysfakcjonujące, a co za tym idzie, nie znajduje powodów do bezpo średniego zajmowania głosu w tej sprawie. Bp José Vilaplaua w liście z 11 października 1996 przypomniał wszystkie dotychczasowe orzeczenia w sprawie wypadków garabandalskich, a swoje stanowisko, tym razem ostateczne, zawarł w krótkim potwierdzeniu poprzednich decyzji:
Podzielam i akceptuję decyzje moich poprzedników oraz stanowisko Stolicy Apostolskiej. Co do celebracji Eucharystycznych w Garabandal podtrzymuję decyzje moich poprzedników i zarządzam, aby Msze były odprawiane tylko w kościele parafialnym, przy czym niedopuszczalne są odniesienia do domniemanych objawień (……)7.
Zjawiska garabandalskie zostały poddane wnikliwej analizie teologicznej m.in. przez zmarłego niedawno ks. Józefa Warszawskiego8, polskiego jezuitę, który jesienią 1965 roku, tuż po ustaniu cyklu zjawisk, udał się do Garabandal, wszechstronnie zbadał „objawienia”, a wyniki swojej pracy zawarł w książce pt. Garabandal – objawienie Boże czy mamienie szatańskie (Rzym, 1970, nakładem Autora). Ponieważ wyniki analiz ks. Warszawskiego są u nas mało znane, postanowiliśmy przybliżyć je naszym Czytelnikom, tym bardziej, że charakter, atrybuty, a przede wszystkim cel wypadków garabandalskich do złudzenia przypomina dzisiejsze „objawienia” w Medjugorie. Drugim powodem, dla którego wracamy do Garabandalu, jest metodologia przyjęta przez ks. Warszawskiego w badaniu omawianych zjawisk – w naszym przekonaniu jest ona wzorem prawidłowej, katolickiej analizy wszystkich wypadków pretendujących do rangi Bożych objawień.
Adam Branicki
Przypisy
↑Siostra Emmanuel Denis Nolan, Pasterze Kościoła o Medjugoriu (Wydawnictwo Księży Marianów, 1997), s. 36.
↑E. Michael Jones, Medjugorje Goes Up in Smoke: The Yugoslavian Bishops Just Say No (Fidelity, luty 1991), ss. 16–28; Scott Gardner, The Catholic Charismatic Renewal („Angelus”, marzec 1998), ss. 25–40.
↑Podczas trzeciej pielgrzymki do Medjugorie biskup Henry Kennedy (Australia) oświadczył: „Te objawienia są według mnie takie same jak w Lourdes czy Fatimie” (Pasterze Kościoła o Medjugoriu, s. 18.); Ojciec Święty Jan Paweł II miał w marcu 1984 r. wyrazić tę tendencję jeszcze dobitniej: „Medjugorie jest spełnieniem i kontynuacją Fatimy” (tamże, s. 30.).
↑Z oświadczenia biskupa Santanderu, Don Vincente Puchol Montis, cyt. za: Ks. Józef Warszawski TJ, Garabandal – objawienie Boże czy mamienie szatańskie? (Rzym, 1970, nakładem Autora), s. 270.
↑O. Eusebio Garcia de Pesquera OFM, Garabandal. Wydarzenia i daty (Katowice, 1994, Wydawnictwo Vox Domini), ss. 20–23.
↑Ks. J. Warszawski, op. cit., s. 269.
↑Ks. biskup José Vilaplaua, The alleged apparitions at Garabandal, „Mary’s People”, dodatek miesięcznika „National Catholic Register”, grudzień 1996.
↑Pamięci ks. Józefa Warszawskiego TJ (1903-1997) (Zawsze wierni, styczeń–luty 1998), ss. 76–79.
↑Ks. J. Warszawski, op. cit., s. 115.
↑Tamże, ss. 17–18.
↑St. Michael’s Garabandal Center for Our Lady of Carmel
↑Tamże.
↑Ks. J. Warszawski, op. cit., s. 121.
↑St. Michael’s Garabandal Center for Our Lady of Carmel.
↑Ks. J. Warszawski, op. cit., s. 199.
↑St. Michael’s Garabandal Center for Our Lady of Carmel.
↑O. Eusebio Garcia de Pesquera OFM, op. cit., s. 209.
↑Tamże, s. 210.
↑Tamże, s. 189.
↑Ks. J. Warszawski, op. cit., ss. 31–32.
↑Tamże, s. 28.
↑Tamże, ss. 83, 85.
↑Tamże, s. 107.
↑Tamże, s. 103.
↑Tamże, s. 25.
↑Tamże, ss. 137–138.
↑Tamże, ss. 139–140.
↑Św. Ignacy z Loyoli, Ćwiczenia duchowne, Reg. IV i V, cyt. za Garabandal – objawienie Boże czy mamienie szatańskie?, s. 148.
↑Ks. J. Warszawski, op. cit., s. 156.
↑Tamże, s. 157.
↑Tamże, s. 171.
↑Tamże, s. 174.
↑Tamże, s. 224.
↑Tamże, ss. 214, 215.
↑Tamże, s. 218.
↑St. Michael’s Garabandal Center for Our Lady of Carmel.
↑Tamże.
↑Tamże.
↑Workers of our Lady of Mount Carmel de Garabandal
↑Vassula Ryden, True Life in God
↑O. Eusebio Garcia de Pesquera OFM, op. cit., s. 17.