MEDALIK ŚW. BENEDYKTA i jeszcze jeden użytkownik linkuje do tego wpisu
,,Pychy człowiek bardzo broni nazywa ją racją, prawem i koniecznością chwili.''
,,Tylko nie dajcie sobie narzucić światowej koncepcji pokory. Świat pokorny nie chce być, ale nam wyznawcom Boga tę pokorę proponuje. A więc świat uważa, że my pokorni powinniśmy być łatwym łupem, o nic się nie upomnieć , do polityki się nie mieszać, zła nie demaskować, wszystko znieść , dać się ograbić, i jeszcze oprawcom stopy lizać. No nieee, to nie jest pokora. Nie, nie.''
,,Pokorny to nie słabeusz. Nie ma pokory u człowieka zdeptanego, który się na to zgodził. Jak jest pycha zuchwałości, tak też pycha rezygnacji z siebie, tchórzostwa ,takiej samorezygnacji. Wprawdzie mamy się uniżać przed Panem Bogiem, mamy być usłużni, mamy się dla nich poświęcać i życie za nich nawet oddawać , ale nie wolno nam zgodzić się na dyktat cudzej pychy. To nie jest pokora. Nie. Pokorny jest skuteczny, mocny i na pokornego nie ma argumentów. Więc pokora to MOC, A NIE SŁABOŚC CZŁOWIEKA , KTÓRY ZREZYGNOWAŁ I POZWOLIŁ SIĘ rozgrabić i on się nie liczy, bo on jest pokorny. Można na niego nie zwracać uwagi, bo on jest niegroźny , bo on jest pokorny. To nie jest pokorny człowiek, ale niewolnik. Niech ciebie nie uczą pokory wrogowie twojego zbawienia. Ty się pokory swojej ucz od Pana Boga i we wspólnocie ludzi , którzy cie kochają.''
,,A więc świat uważa, że my pokorni powinniśmy być łatwym łupem, o nic się nie upomnieć , do polityki się nie mieszać, zła nie demaskować, wszystko znieść , dać się ograbić, i jeszcze oprawcom stopy lizać. No nieee, to nie jest pokora. Nie, nie.''
,,Pokorny jak walczy to jest dzielnym rycerzem, jak bije, to bardzo skutecznie, jak mówi to tak, że nie ma słowa na odpowiedź. Pokorny to nie słabeusz. Nie ma pokory u człowieka zdeptanego, który się na to zgodził.''
MementoMori+++
Tak, modlitwa i to jeszcze za zatwardziałych grzeszników jest szczytem pokory. Bez naszej modlitwy grzesznik może się potępić, a uratowanie choć jednej duszy, od wiecznego potępienia ma ogromną zasługę i nam samym też przynosi ogromny pożytek i korzyść, gdyż jeśli uratujemy kogoś przed piekłem sami na pewno tam nie trafimy. Im więcej dusz nam się uda uratować, tym większa wartość i nagroda. A także mamy w tych uratowanych duszach wspomożycieli, którzy się nieustannie za nas modlą i są nam bezgranicznie wdzięczni.