„TATUAŻE” są jak pośrednie poświęcenie diabłu.

Bos0162 lata temu

„TATUAŻE” są jak pośrednie poświęcenie diabłu.

Różne opinie egzorcysty

G. Amorth i ojciec Fortea o tatuażach.

Ojciec Gabriele Amorth, uznany i zmarły włoski egzorcysta oraz słynny teolog i ekspert w dziedzinie demonologii, hiszpański ojciec José Antonio Fortea, przedstawiają swoje stanowisko dotyczące używania tatuaży.

Tatuaże są jak pośrednie poświęcenie diabła. W książce „Podręcznik demonologii” Simone Iuliano, ojciec Gabriele Amorth i ojciec Mario Granato napisali przedmowę, w której poruszają temat tatuaży.

Według nich ten, kto się wytatuował, popełniłby niezamierzony czyn satanistyczny, ponieważ byłby to atak na „Świątynię Boga”, która jest twoim ciałem, członkiem ciała Chrystusa.

Cytują nawet Antona LaVey'a, założyciela kościoła satanicznego w Stanach Zjednoczonych, kiedy w swojej książce „Nowoczesne prymitywy”, że za każdym tatuażem kryje się satanizm.

P. Fortea uważa, że wiadomo, że są tatuażyści, którzy poświęcają barwnik demonowi przed wytatuowaniem. Nawet w takich przypadkach grzech nie leży w osobie, która sobie tatuażuje (jeśli nie wie, czy barwnik został poświęcony), ponieważ jej intencją nie jest oddanie się diabłu.

Ale...
„Musimy przypomnieć młodym ludziom, że ciało jest dziełem Boga. I że jedno to umieścić coś na tym ciele, a co innego wykonywać w nim nieodwracalne reformy – wyjaśnił również ojciec Fortea.

„To właśnie fakt nieodwracalności sprawia, że zdrowy rozsądek zastanawia się, czy jest to właściwe” – kontynuował.
Ponadto podkreślił: „niezależnie od tego, jak artystyczny lub piękny może wyglądać tatuaż, skóra w każdym z kolorów i odcieni nadanych przez Boga swoim dzieciom będzie zawsze dużo piękniejsza”.

Wszystkie reakcje:
11

714 2 tys.

grafix udostępnia to

2 lata temu

2Udostępnij453

wacula25wp.pl2 lata temu

A niektórzy robią tatuaże dla diabła a inni dla nieba .W chrześcijaństwie, nie ma żadnego tekstu w Biblii, który jawnie zakazywałby tatuaży. Istnieje tylko werset w Księdze Kapłańskiej Starego Testamentu, w którym wzywa się Żydów do unikania tatuaży . Jednakże jest to w kontekście kultu religijnego w owym czasie i nie ma odniesienia do chrześcijaństwa.

Polub

Bos0162 lata temuedytowano

wacula25wp.pl Wiele rzeczy nie ma w Biblii, co nie znaczy, że wszystko wolno, czego nie ma w Biblii. Warto posłuchać mądrych ojców Kościola, którzy mają więcej wiedzy, niż przeciętny Kowalski, który się tatuuje na potęgę.

Polub

józef rej2 lata temu

jest tylko poszukać Wyrażeniem bodajże najbliższym tatuowaniu ciała w Biblii jest z pewnością „wypalanie piętna”, o którym mówi m.in. prorok Izajasz. W jednym z miejsc swej księgi, posługując się grą słów, prorok porównał ze sobą dwa podobnie brzmiące słowa „piękno” i „piętno”, by zapowiedzieć uprowadzenie do niewoli kobiet, których piękno ozdób zostanie zastąpione wypalonym na ciele piętnem niewolnicy: …zamiast upiętych włosów – ogolona głowa, zamiast szat wytwornych – ciasny wór na biodra, zamiast piękna – piętno (Iz 3,24). To piętno niewolnika [7], wypalane na ciele, nie wypływało jednak z własnego wyboru, jak przy tatuażu w naszym rozumieniu, lecz było znakiem wyraźnie upokarzającym, o którym warto tu wspomnieć, dodając od razu, że nie o to nam chodziło. Nawet gdyby to niewolnicze piętno było tatuażem – to, ze względu na odniesienie do niewolnictwa, znak ten nie odpowiada naszej mentalności, kojarząc się bardziej z wytatuowanym na ramieniu numerem w obozie koncentracyjnym, niż z rzeczywistym tatuażem, który – w założeniu dzisiejszej młodzieży – postrzegany jest jako znak zdobiący ciało. Znowu więc musimy odejść od tego obrazu wypalonego lub wytatuowanego piętna jako znaku niewolnictwa.
Wydaje się, że powód, dla którego w Biblii tak trudno odnaleźć odniesienia do rzeczywistych tatuaży, jest banalnie prosty. Religijne Prawo Starego Testamentu zabraniało „nacinania”, co należy rozumieć także jako zakaz nakłuwania, ciała. Zakaz ten został wyrażony wprost i zapisany w Prawie Mojżesza, najpierw w Księdze Kapłańskiej, a potem także w Księdze Powtórzonego Prawa: Nie będziesz nacinał ciała na znak żałoby po zmarłym ani umieszczał na ciele znaków tatuażu (Kpł 19,28; por. Kpł 21,5 i Pwt 14,1). Z powyższego zdania wynika, że owo nacinanie ciała wiązało się przede wszystkim z praktyką żałobną [8], prawdopodobnie pochodzenia kananejskiego [9] lub ogólnie pogańskiego.