Napoleon Bonaparte przeszedł do historii jako jeden z najsłynniejszych wodzów Europy. Znacznie rzadziej przypomina się, że kiedy Pius VII odmówił podporządkowania Kościoła jego polityce, cesarz zajął Rzym, odebrał mu państwo i ostatecznie kazał go uwięzić.
Początkowo relacje między nimi wyglądały inaczej. W 1801 roku zawarto konkordat, a trzy lata później Pius VII przyjechał do Paryża na koronację cesarską Napoleona. Z czasem cesarz coraz mocniej ingerował jednak w sprawy Kościoła i oczekiwał decyzji zgodnych z francuską polityką.
Pius VII stawiał granicę wszędzie tam, gdzie żądania cesarza wchodziły w kompetencje i obowiązki Stolicy Apostolskiej.
W lutym 1808 roku wojska francuskie zajęły Rzym. W maju następnego roku Napoleon ogłosił wcielenie pozostałych ziem Państwa Kościelnego do swojego imperium.
Pius VII odpowiedział ekskomuniką wobec sprawców i wykonawców naruszenia praw Stolicy Apostolskiej.
Napoleon nie zamierzał się cofnąć.
20 czerwca 1809 roku Napoleon dopuścił w liście do Murata aresztowanie Piusa VII, jeśli okaże się to konieczne. W innych pismach z tych dni pisał również, że papieża należy „zamknąć”.
W nocy z 5 na 6 lipca francuscy żołnierze pod dowództwem generała Étienne'a Radeta otoczyli Kwirynał. Przystawiali drabiny, wchodzili przez okna i wyważali drzwi siekierami. Gwardia Szwajcarska złożyła broń zgodnie z rozkazem Piusa VII.
Radet zażądał od papieża zrzeczenia się doczesnej władzy nad Rzymem i Państwem Kościelnym.
Pius VII odmówił.
Nie miał armii zdolnej przeciwstawić się Napoleonowi i nie chciał rozlewu krwi. Wiedział jednak, że zgoda oznaczałaby oddanie tego, czego - jak uważał - nie miał prawa oddać.
Tej samej nocy został wywieziony z Rzymu.
Tak rozpoczęła się jego kilkuletnia niewola. Przewożono go z miejsca na miejsce, później przetrzymywano w Savonie, a następnie we Francji. Ograniczano jego kontakty i korespondencję. Napoleon próbował jednocześnie rozwiązywać sprawy Kościoła bez zgody człowieka, którego sam trzymał pod strażą.
Represje dotykały także duchownych sprzeciwiających się cesarskiej polityce. Część z nich usuwano, internowano lub więziono, a niektórzy kardynałowie również znaleźli się pod silną presją.
To jest ta część historii Napoleona, której nie przykryją Austerlitz, mundury ani pomniki.
Cesarz, który podporządkowywał sobie państwa i monarchów, próbował również narzucić swoją wolę Kościołowi. Gdy napotkał opór, odebrał Piusowi VII państwo i wolność.
Papież wrócił do Rzymu dopiero w 1814 roku, kiedy potęga Napoleona chyliła się już ku upadkowi.
Napoleon miał armię, policję i imperium. Pius VII miał możliwość powiedzenia „nie”. I właśnie tego cesarz nie potrafił mu odebrać.
#PiusVII #Napoleon #HistoriaKościoła #Papieże #Historia #Wiara #DuchoweOblicze