Stąd aby pokora była cnotą, potrzeba dwóch warunków: POZNANIA siebie i POGARDY dla siebie, czyli — jak mówi tenże Święty — dwie rzeczy schodzą się w pokorze: prawda i cnota. Prawda jest przedsionkiem, cnota świątynią; prawda fundamentem, cnota budową; pierwsza objawia człowiekowi jego nicość i nędzę, druga uczy człowieka miłować swoją niskość; pierwsza ma siedzibę w rozumie, druga w sercu i woli. Pierwsza, czyli pokora rozumu, nie jest zbyt rzadką; mało jest bowiem ludzi, którzy by nie znali swego początku. Druga natomiast, czylipokora woli, rzadko się w kim znajduje, bo mało jest takich, co by podobali się sobie w upokorzeniach„. Poznanie siebie nie jest jeszcze cnotą, ale środkiem do nabycia cnoty; ono bowiem, przy pomocy łaski Bożej, skłania duszę do uniżenia się przed Bogiem i ludźmi, jako też do umiłowania własnej niskości, aby przez to Boga uwielbić. Jeżeli tedy chcesz nabyć pokory, staraj się najpierw poznać siebie, a w tym celu, ująwszy w rękę pochodnię rozumu i wiary przypatrz się, czym jesteś.
,,Wyróżniamy pokorę prawdziwą i fałszywą. Prawdziwej pokorze towarzyszą pewne znaki: radość, pokój, cichość i moc. Objawami fałszywej pokory są: zniechęcenie, rezygnacja z ćwiczenia się w cnotach, nieustanny niepokój serca i brak przebaczania sobie i innym popełnionych błędów. Przykładem fałszywej pokory jest obraz człowieka ze złożonymi rękoma i wewnętrzny jego opór aby wyciągnąć rękę do pojednania. Każdy człowiek ma zalety, dzięki którym może czuć się wartościowy, ale nie lepszy niż inni. Każdą zaletę da się pozytywnie przekształcić w pokorne działanie. Pokora nie toleruje fałszu na temat własnych pozytywnych bądź negatywnych cech. Należy pamiętać, że pokora to nie kompleksy, to nie wstydliwość, czy lękliwość, ale jest to odwaga, sprawiedliwość Boża, miłosierdzie, czujność i troska o dobro.''
,,Dojrzały chrześcijanin to człowiek pokornego serca. Chrześcijańska pokora nie ma jednak nic wspólnego z pogardą wobec własnej osoby, z poniżaniem samego siebie, z dostrzeganiem w sobie wyłącznie negatywnych cech czy z zapominaniem o niezwykłej godności, jaką ma każdy człowiek. Bóg stworzył nas na swój obraz i podobieństwo i dlatego każdy z nas ma nieskończoną wartość w Jego oczach. Jesteśmy aż tak cenni, że Syn Boży ofiarował za nas własne życie, potwierdzając w ten sposób, że los każdego z nas jest dla Boga ważniejszy niż Jego własny los!
2 więcej komentarzy od MEDALIK ŚW. BENEDYKTA