KRZYŻ NIE JEST KLĘSKĄ, JEST OŁTARZEM ZWYCIĘSTWANiech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
Dzień przed wspomnieniem Matki Bożej Bolesnej Kościół stawia przed nami Krzyż.
To nie jest przypadek.
Zanim jutro spojrzymy na Maryję stojącą pod Krzyżem, dziś mamy zobaczyć sam Krzyż w prawdzie wiary. Nie jako znak przegranej, nie jako pamiątkę strasznej śmierci i nie jako ciemny koniec życia Jezusa. Krzyż jest miejscem Ofiary, na której Syn Boży zwyciężył grzech, śmierć i szatana.
Świat widział hańbę.
Wiara widzi ołtarz.
Na Golgocie nie dokonała się klęska Chrystusa. Tam dokonało się Jego dobrowolne oddanie Ojcu za zbawienie świata. Ręce przybite do drzewa nie są rękami pokonanego. To ręce Kapłana i Ofiary, który nie schodzi z Krzyża, bo kocha aż do końca.
I właśnie dlatego Krzyż trzeba wywyższyć.
Nie dlatego, że cierpienie samo w sobie jest piękne. Nie dlatego, że ból ma wartość bez Boga. Krzyż jest święty, bo na nim zawisł Zbawiciel. To Chrystus przemienił narzędzie hańby w znak zwycięstwa. To Jego Krew uczyniła z drzewa śmierci bramę życia.
Człowiek bardzo łatwo gorszy się Krzyżem.
Chciałby chrześcijaństwa bez ceny, wiary bez ofiary, miłości bez rany, zbawienia bez nawrócenia. Chciałby Jezusa, który pociesza, ale nie wzywa do umierania dla grzechu. Chciałby Ewangelii, która podnosi na duchu, ale nie prowadzi na Golgotę.
A jednak Chrystus zwyciężył właśnie tam, gdzie świat widział przegraną.
Krzyż obnaża kłamstwo grzechu. Pokazuje, że zło nie jest drobną słabością ani niewinną zabawą człowieka. Skoro za grzech trzeba było takiej Ofiary, nie wolno mówić o nim lekko. Każde spojrzenie na Ukrzyżowanego pyta duszę, czy naprawdę rozumie, jaką cenę miało jej odkupienie.
Ale Krzyż nie tylko osądza.
Krzyż ratuje.
Pod nim człowiek przestaje udawać, że sam siebie zbawi. Przestaje szukać usprawiedliwień. Przestaje mierzyć miłość Bożą miarą chwilowej ulgi. Patrzy na Chrystusa i zaczyna rozumieć, że Bóg nie cofnął się przed najgłębszą ciemnością, aby wydobyć z niej grzesznika.
Dlatego Krzyż jest ołtarzem zwycięstwa.
Nie ma większej miłości niż ta, która oddaje życie. Nie ma większego posłuszeństwa niż posłuszeństwo Syna wobec Ojca aż do śmierci. Nie ma większej nadziei niż ta, która wyrasta z przebitego Serca Jezusa.
Jutro Kościół pokaże nam Maryję Bolesną.
Dziś uczy nas, na co Ona patrzyła.
Maryja nie stała pod zwykłym narzędziem kaźni. Stała pod ołtarzem Ofiary Syna. Jej Serce było przeszyte boleścią. Trwała pod Krzyżem wtedy, gdy po ludzku wszystko wyglądało jak koniec.
To jest wielka lekcja na granicy tych dwóch dni.
Nie można dobrze czcić Matki Bolesnej, jeśli nie rozumie się Krzyża Chrystusa. Maryja nie prowadzi nas do samego wzruszenia nad Jej cierpieniem. Prowadzi nas pod Krzyż, abyśmy zobaczyli cenę zbawienia i odpowiedzieli na nią wiarą, skruchą i miłością.
Podwyższenie Krzyża Świętego mówi duszy jasno: nie wstydź się znaku, przez który zostałeś odkupiony.
Nie uciekaj od Krzyża, gdy przychodzi jako koszt wierności Chrystusowi. Chrześcijaństwo nie obiecuje życia bez cierpienia, lecz życie, w którym cierpienie może zostać zjednoczone z Nim. Wtedy to, co po ludzku tylko przygniata, może stać się miejscem łaski.
Dlatego dziś trzeba spojrzeć na Ukrzyżowanego bez pośpiechu. Nie jak na dekorację ściany. Nie jak na znak, który spowszedniał. Nie jak na obraz, obok którego przechodzi się obojętnie. Trzeba spojrzeć tak, jak patrzy człowiek odkupiony.
Tam objawiła się miłość, która nie cofnęła się przed Ofiarą.
Tam jutro zobaczymy Matkę Bolesną.
Panie Jezu Chryste, Ukrzyżowany Zbawicielu, naucz nas widzieć w Twoim Krzyżu nie przegraną, lecz ołtarz zwycięstwa.
Daj nam serce skruszone, wdzięczne i wierne.
A gdy przyjdzie godzina naszego krzyża, nie pozwól nam odejść od Ciebie.