Pycha (2).

Z pychy wyradza się duma, która wraz z przeklętą swą matką nie cofa się przed żadnym występkiem, a nawet przed żadną zbrodnią. Syn Nabuchodonozora, o którym dopiero mówiliśmy, z pychy i dumy, ciało zmarłego swego ojca z grobu kazał wyrzucić i oddać drapieżnym ptakom na pożarcie, ponieważ jego duma lękała się, żeby czasem ojciec jeszcze raz na tron nie powrócił. — Kozroas, król perski, przybrał do rządów młodszego, potulnego syna Medarsena; czym dotknięty starszy, dumny i złośliwy Synoch, zdradą ojca i brata zabił, aby sam mógł panować. — Duma Heroda posunęła go do tego okrucieństwa, że szukając przyszłego Króla Judei, Chrystusa, tysiące dziatek niewinnych wymordował i swemu własnemu synowi nie przepuścił.
Pycha jest znamieniem prawdziwej głupoty, ponieważ ludzie dumni chcą w siebie i drugim o sobie wmówić to, co zdrowy rozum wskazuje, że im nie przystoi. Jeden pogański filozof mówiąc o pysznych, żartobliwie powiada, że gdy jednego razu osioł niosąc na sobie statuę Junony …