"Bractwo nie zaakceptowało decyzji Jana Pawła II, uznając, że ekskomunika była od samego początku nieważna, gdyż zakazany czyn Lefebvre popełnił, sądząc, że jest w stanie wyższej konieczności związanej z kryzysem w Kościele, co zgodnie z kodeksem prawa kanonicznego zwalnia go z kary ekskomuniki. Zgodnie z wykładnią Bractwa, Arcybiskup Lefebvre, posiadając władzę święceń, w obliczu zaistniałych nadzwyczajnych okoliczności, czyli zagrożenia kontynuacji i porządku kościoła przez wprowadzone na Soborze Watykańskim II reformy, miał obowiązek konsekrować innych biskupów w celu zapewnienia wiernym, poprzez dalsze święcenia kapłańskie, zdrowej doktryny i sakramentów. Tymczasem jak autorytatywnie stwierdziła Stolica Apostolska „nie można zastosować przepisu kan. 1323 (o stanie wyższej konieczności), nie miała bowiem miejsca żadna z przewidzianych tam okoliczności, rzekoma zaś „konieczność” została stworzona celowo przez abpa Lefebvre’a po to, aby zachować postawę dzielącą Kościół katolicki, pomimo zaproszenia do wspólnoty i ustępstw poczynionych przez Ojca Świętego Jana Pawła II."