A wojnę postu z karnawałem, najlepiej moim zdaniem opisał, ze właściwym sobie humorem, św. Robert Bellarmin na Niedzielę Pięćdziesiątnicy: „zostało jeszcze pół godziny i jak je zapełnimy? O ile się nie mylę, chcielibyście usłyszeć coś o wielkim święcie zwanym Karnawałem, które jest teraz w pełni. Po pierwsze, przykro mi, ale brak wzmianki o tym święcie w Brewiarzu, choć wszędzie jest zachowywane z wielkim nabożeństwem. Zaiste, jest to najbardziej świętowane i uroczyste ze świąt, Duplex Primae Classis, które nie może zostać przeniesione z jakiegokolwiek powodu. (…) Zatem powiem wam o tym wielkim święcie zwanym Karnawałem. (…) Wspaniali ludzie ci biesiadnicy. Wydaje się że nie muszą w ogóle spać jak zwykli ludzie. Zamiast tego tańczą. Całą noc biegają po mieście, krzycząc i weseląc się a choć ich biedne głowy są wystawione na deszcz i wiatr, zdają się nie cierpieć od nich szkody. Jednak zasugeruj jednemu z nich jedną godzinę modlitwy, albo poproś by poszedł po zmierzchu z jakimś dziełem miłosierdzia a zobaczysz co się stanie. Twarda głowa, która tak mężnie wytrzymywała surowość północnej pory od razu zaczyna boleć a następnego dnia nieszczęśnik nie jest w stanie wstać przed południem. I znów, wszystkie książki medyczne mówią nam że wstrzemięźliwość w diecie jest najkorzystniejsza dla zdrowia a mimo to nasz karnawałowy przyjaciel nigdy nie pości, ponieważ mówi że rozbolałaby go z pewnością głowa, gdyby to uczynił. Wydaje się nie zważać na bóle pochodzące z obżarstwa. Inni ludzie patrzą na pijaństwo jako na poważny i godny wzgardy grzech, lecz w jego oczach prawdziwym grzechem jest mieszanie wody z winem (…)Kiedy nadchodzi wielka i święta godzina wieczerzy zawsze znajduje kilka pokrewnych dusz aby dotrzymały mu towarzystwa. A ich mowy stołowe? Cóż, nie nazwiemy ich monastycznymi poza tym że dotyczą głównie mnichów i kapłanów.”

Polacy kulturowo świętują "śledzika" we wtorek przed Wielkim Postem. A później, w Wielki Post, to już lecą z mięsem.