Podałem im rękę... daremnie.
Wzywam ich całą siłą Mej Miłości... daremnie.
Po jednej stronie stoją Moje pokorne dzieci, po drugiej
pyszni, którzy nie chcą poddać się Miłości.
A Miłość żebrze! A Miłość żali się!
A Miłosierdzie czeka... daremnie.
A Święta Sprawiedliwość szykuje się, aby uderzyć. Na
jej głos zareagują tylko boleśnie, bo przed prawdziwą
Miłością zamykają swe serca. Nierozumni! Tak, są nierozumni!
Ślepe i nieszczęśliwe dzieci. A Bóg czeka aż się im raczy spodobać.
Dlaczego muszę ich tak bardzo kochać?
Pewność Mojej Miłości i zapewnienie Mego Miłosierdzia
niechaj jednak uspokoją zalęknione dusze Moich
biednych małych dusz.
Bo Ja je uratuję i żadna z nich nie zginie, gdyż na Moje
wezwanie odpowiedziały i Bóg w nich znajduje Swoją pociechę.