Z TESTAMENTU DUCHOWEGO MATKI ZAŁOŻYCIELKI KAZIMIERY GRUSZCZYŃSKIEJ. Ostatnie przemówienie do sióstr franciszkanek od cierpiących - po przyjęciu sakramentu chorych (28 VIII 1927)
Moje siostry, zaczynamy nową epokę... Ta ceremonia dzisiejsza powinna odnowić was na duchu; pobudzić do życia prawdziwie zakonnego, do wdzięczności za łaskę powołania. Pamiętajmy o tym, że przecież Bóg powołał nas bez nas, że tak się Mu podobało. Dlaczego na rekolekcjach każda odczuwa, co to za wielka łaska powołanie, bo wtedy każda w skupieniu wnika w siebie i słucha głosu Bożego. Ale żebyście wiedziały moje drogie, jaka to ciężka odpowiedzialność za niezachowanie zakonu. Niczego nie pragnę, jak tylko żebyście były prawdziwymi zakonnicami, żeby zakon był zakonem. Więc, moje siostry, każdego ranka, w nocy gdy się przebudzicie, dziękujcie Bogu za łaskę powołania i utwierdzajcie się w duchu zakonnym.